Dekanat Biecz Parafie

Biecz – Bożego Ciała (Fara)

Wpisany przez Admin

Parafia Biecz Fara, pw. Bożego Ciała, Adres: ul. Kromera 16a, 38-340 Biecz, tel. 13 447 10 17

Parafia Biecz – Fara

Biecz Fara

Biecz Fara

Parafia pw. Bożego Ciała w Bieczu

parafia erygowana: XIII w.
Adres: ul. Kromera 16a
38-340 Biecz,
tel. 13 447 10 17
13 447 12 71 – wik.

Nazwa urzędowa: Parafia Rzymskokatolicka pw. Bożego Ciała w Bieczu

www: http://www.fara.biecz.pl
gmina: Biecz, powiat: gorlicki, województwo: małopolskie

proboszcz: Ks. dr Władysław Kret, RM, KKKB,

Historia:
Gród w Bieczu istniał już w XI w. Od 1243 r. występują w źródłach przekazy o kasztelanii bieckiej. Kazimierz Wielki nadał miastu prawo magdeburskie w 1363 r. Parafia pierwotna powstała przy kościele św. Piotra Apostoła już w Xi w. Na początku XIV w. erygowano drugą parafię przy nowo zbudowanym przez kolonistów niemieckich kościele pw. Bożego Ciała. Na początku XVI w. bp krakowski Jan Konarski włączył parafię św. Piotra do parafii Bożego Ciała. Kard. Jerzy Radziwiłł wyniósł probostwo do godności prepozytury i erygował kolegium mansjonarzy w 1598 r. Bp F. Potkański erygował przy prepozyturze prałaturę scholasterię w 1772 r. Szpital dla chorych ubogich i innych nieszczęśliwych osób, którego ruiny istnieją do dziś, ufundowali mieszczanie bieccy i św. Królowa Jadwiga w 1395 r. W 1512 r. urodził się w Bieczu Marcin Kromer, biskup warmiński, wybitny historyk Polski. Pierwotny kościół drewniany wzmiankowany jest w 1326 r. Obecny wzniesiony został w 2 połowie XV . W głównej bryle ukończony ok. 1519 r., kaplice dobudowano ok. 1521 r. Według dokumentu bpa Konarskiego z 1519 r. świątynię wznieśli mieszkańcy pochodzenia niemieckiego. Kościół był wielokrotnie odnawiany m.in. 1757-1766, 1863-1868 i 1888-1903. Kościół ma styl późnogotycki. Wybudowany z cegły z użyciem kamienia, kryty blachą, o wysokiej wartości architektonicznej. Trzynawowy, halowy, z rzędami kaplic przy korpusie z prezbiterium zamkniętym trójbocznie, przy którym przybudówka mieści zakrystię i skarbczyk oraz na piętrze tzw. oratorium św. Jadwigi, dostępny schodami pomieszczonymi w występie muru. Kruchty, przy środkowych przęsłach naw, zblokowane z kaplicami. We wnętrzu sklepienia: w prezbiterium i nawie głównej sieciowe, w nawach bocznych, kruchtach i części pomieszczeń przybudówki krzyżowe, w kaplicach gwiaździste. Filary międzynawowe ośmioboczne; arkady, okna i otwory ostrołukowe. Bogaty detal kamieniarski późnogotycki, w tym portale schodkowe w tzw. typie długoszowskim, wsporniki i zworniki sklepienne, częściowo z herbami i gmerkami oraz maswerki okienne. Kościół na zewnątrz oszkarpowany (boczne szkarpy korpusu nawowego wtopione w kaplice, na zewnątrz pozbawione szkarp). W fasadzie zachodniej wielkie okno z kamiennym laskowaniem. Nad korpusem naw szczyty schodkowe o podziałach blendowych ze sterczynami. Dachy siodłowe i pulpitowe, nad korpusem wieżyczka na sygnaturkę barokową z latarnią. We wnętrzu prezbiterium polichromia figuralna i ornamentalna z początku XX, malowana przez Włodzimierza Tetmajera. Wyposażenie wnętrza bogate. Ołtarz główny manierystyczny przed 1604 r. o bogatej dekoracji snycerskiej i rzeźbiarskiej, w tym liczne posągi aniołów, proroków i świętych; w partii cokołu płaskorzeźby o tematyce starotestamentowej, w górnych kondygnacjach Zaśnięcie i Koronacja NMP, późnogotyckie z XVl w.; w polu środkowym obraz zdjęcie z krzyża, ok. poł. XVI w., północnowłoski, odnawiany w 1889. Dwanaście ołtarzy bocznych. Dzwonnica wolnostojąca, gotycka XV i XVI w. nadbudowana na baszcie obronnej, z cegły, z otworami strzelniczymi. Hełm barokowy z XVII w., bania z latarnią, kryty gontem. Dzwony: 1. „Urban”, gotycki z 1302, z plakietką Ukrzyżowania, pęknięty; 2. z 1930 r,; 3. z 1959 r. i 4. z 1968 r. W 2004 r. bp rzeszowski Kazimierz Górny podniósł farę biecką do godności kolegiaty i ustanowił przy niej kapitułę kanoników.

Dawne kościoły:

1. Kościół parafialny pw. św. Piotra na wzgórzu poza miastem;
2. Kościół murowany, szpitalny pw. Świętego Ducha, wyniesiony do godności prepozytury szpitalnej przed 1421 r.;
3. Kościół murowany pw. św. Jakuba Apostoła, istniał od 1450 r., rozebrany na pocz. XX w.;
4. Kościół murowany, pw. św. Barbary nazywany również św. Stanisława Biskupa, zbudowany przed 1473 r., przeznaczony w XV i XVI w. dla kaznodziei polskiego;
5. Kościół drewniany pw. św. Krzyża, istniał w 1450 r., zniszczony w czasie “potopu”;
6. Kościół pw. NMP wzmiankowany w 1595 r., zniszczony w czasie “potopu”.

Kościół parafialny:
murowany, zbudowany w XV w.

Odpust parafialny:
Niedziela przed Środą Popielcową; I niedziela października, Uroczystość śś. Piotra i Pawła, Boże Ciało

Kościoły oraz kaplice filialne i zakonne:

Kaplica Sióstr Sercanek pw. Najś. Serca Pana Jezusa, odpust Uroczystość Serca Bożego

Mieszkańcy parafii:
mieszkańców – 3016, wiernych – 3000, innowierców – 16, niewierzących – 0

Terytorium:
Biecz, ul.: Bpa Kromera, Grunwaldzka, Węgierska, Wapniska, Bochniewicza, Podwale, Krzemińskiego, Rynek, Piekarska, Grodzka, Fuska – numery parzyste, Tumidajskiego, Curie – Skłodowskiej, miejscowości: Załawie, Klęczany (część) 5 km – 148; Korczyna, 3 km – 640; Strzeszyn(część bez numerów 160a, 164-181, 329, 427-436, 457) , 4 km

Cmentarz:
komunalny,

Domy zakonne:
Siostry Sercanki
ul. Grunwaldzka 20, 38-340 Biecz, tel. 13 447 10 64, przełożona: S. Marianna Anna Łacina , 5 sióstr

Wydawnictwa o parafii:
Szreniawa – Szreniawski Filip, Biecz w swoich pamiątkach, Jasło 1878;
Bujak Franciszek, Materiały do historii miasta Biecza, Kraków 1914;
Ślawski Tadeusz, Biecz, Tuchów;
Ślawski Tadeusz, Historia parafii w Bieczu (w opracowaniu)

 

Zabacz Strite View  – otoczenie kościoła i jego wnętrze:


Wyświetl większą mapę