Ludzie

Biografie proboszczów rzeszowskiej Fary

Robakowski Jan Bartłomiej (1623-1654) – Na probostwo w Rzeszowie został instytuowany 26 kwietnia 1623 r. Prowadził dość ożywioną działalność administracyjną i duszpasterską, m. in. zajął się odbudową i wyposażeniem uszkodzonego w pożarze z 1621 r. kościoła farnego, pomógł konfraterni św. Anny uposażyć prebendę dla własnego kapelana (1626-1631), utworzył altarię pw. św. Mikołaja (1648), zainicjował działalność bractwa różańcowego (13 VII 1627 r.), był sekretarzem Bractwa Kapłańskiego (1639). W roku 1638 r. gdy kościół farny podniesiony został do godności prepozytury, został pierwszym prepozytem rzeszowskim. Z funkcją proboszcza rzeszowskiego łączył szereg urzędów publicznych: sekretarza królewskiego (ok. 1635), kanonika wiślickiego (ok. 1627) oraz proboszcza w Bejscach w diecezji krakowskiej (ok. 1646). W okresie sprawowania przezeń urzędu proboszcza farnego w Rzeszowie osiedlił się zakon bernardynów (formalnie objęli fundację 25 III 1629 r.). Zmarł przed 12 sierpnia 1654 r.

Kwiecisz Stanisław (1654-1671) – Studia uwieńczył zdobyciem tytułu doktora filozofii. Był kanonikiem szamotulskim i proboszczem parafii w Nockowej (diecezja krakowska). Po rezygnacji z tej ostatniej funkcji w dniu 21 sierpnia 1654 r. otrzymał probostwo-prepozyturę w Rzeszowie. Od ok. 1659 r. pełnił również obowiązki dziekana dekanatu rzeszowskiego. Wśród jego dokonań znalazły się m. in. uposażenie altarii Bractwa Różańcowego, poświęcenie po odbudowie kościoła szpitalnego pw. św. Trójcy (12 VI 1661 r.), troska o byt szkoły parafialnej. Ok. 1668 r. otrzymał kościelną godność protonotariusza apostolskiego (infułata). Ważnym wydarzeniem w życiu religijnym miasta, które miało miejsce w okresie jego rządów było przybycie zakonników pijarskich do Rzeszowa i uruchomienie przez nich Kolegium (1658). Zmarł przed 16 października 1671 r.

Fantuci Ludwik (1671-1698) – W okresie od 13 listopada 1671 do stycznia 1698 r. był proboszczem-prepozytem rzeszowskim. Od 1673 r. pełnił również obowiązki kanonika nowosądeckiego. Zmarł przed 24 stycznia 1698 r.

Bokum Jan Kazimierz (1698-1701) – Urodził się w 1666 r. w spolonizowanej rodzinie niemieckiej szlachty, zamieszkującej na Litwie. Dzięki poparciu krewnych i powinowatych szybko piął się po szczeblach kariery kościelnej i świeckiej. Był m. in. proboszczem w kilku parafiach diecezji przemyskiej (Błażowej, Rzeszowie) i krakowskiej (Otfinów), kanonikiem warszawskim (1683-1693), krakowskim (1690-1696) i gnieźnieńskim (zrezygnował w 1701), opatem lubińskiem i czerwińskim, sekretarzem króla Jana III Sobieskiego (1690-1696), posłem do dworów europejskich, sekretarzem wielkim koronnym (od 1698 r.) oraz podkanclerzym koronnym (od 1712). Na probostwo w Rzeszowie instytuowano go 24 października 1698 r. Z tej funkcji zrezygnował przed 30 sierpnia 1701 r. Nieco wcześniej, 18 lipca tegoż roku otrzymał biskupstwo przemyskie. Uroczysty ingres do katedry odbył dopiero 13 kwietnia 1702 r. Jako rządca diecezji odznaczył się dość ożywioną działalnością. W tym okresie pracy także zaznaczył swoją obecność w Rzeszowie najpierw poprzez wyrażenie zgody na fundację klasztoru i kościoła reformatów, a następnie przez wmurowanie kamienia węgielnego pod te obiekty (30 VII 1710 r.). Pod koniec 1718 r. przeniesiony został na biskupstwo chełmińskie. Nową funkcję sprawował stosunkowo krótko, zaledwie dwa i pół roku. Zmarł nagle 30 czerwca 1721 r.

De la Morgue de Saint Germaine Gabriel (1701-1740) – Pochodził zapewne ze spolonizowanej rodziny francuskiej. W młodości zdobył gruntowne wykształcenie, wieńcząc proces edukacji tytułem doktora teologii. Przez pewien czas pełnił funkcję kaznodziei królewskiego. Na urząd prepozyta rzeszowskiego instytuowano go 30 sierpnia 1701 r. W dziejach miasta zapisał się m. in. tym, że w dniu 31 grudnia 1710 r. dokonał poświęcenia kaplicy w domu OO. Reformatów. Z funkcją prepozyta rzeszowskiego łączył obowiązki proboszcza na Staromieściu (od 1707 r.) i proboszcza w Oleszycach (1732-1737). Posiadał również ważne godności kościelne, był kanonikiem honorowym kapituły katedralnej w Przemyślu (wszedł do niej z rekomendacji bp. J. K. Bokuma w 1712 r., zrezygnował z kanonii w 1738 r.) i kanonikiem warszawskim (1718).

Hicha Józef (1740-1743) – Urząd prepozyta rzeszowskiego sprawował przez niespełna dwa i pół roku, w okresie od 29 listopada 1740 do 22 marca 1743 r. Po rezygnacji z niego pełnił jeszcze obowiązki prepozyta w Brzozowie (26 III 1743 – 17 X 1757), proboszcza w Słomczynie (Słomczynensis) oraz kanonika przemyskiej kapituły katedralnej.

Goźliński Franciszek (1743-1745) – Pochodził z Ziemi Sanockiej. Początkowo pracował w Sanoku, gdzie kolejno był altarzystą Bractwa Kapłańskiego (od 1695 r.), prepozytem szpitalnym (1705-1709) i proboszczem parafii. W okresie późniejszym pełnił urząd komendarza parafii w Nowotańcu (od ok. 1713) i Dudyńcach (od ok. 1715), proboszcza w Brzozowie (od 1724), Radymnie (1728), Lubenii (od 1741) i Besku. Proboszczem-prepozytem parafii farnej w Rzeszowie został w dniu 26 marca 1743 r. Urząd ten pełnił niespełna trzy lata, gdyż pod koniec 1745 r. zrezygnował zeń na rzecz probostwa w Lesku. Od 1716 r. był kanonikiem honorowym przemyskiej kapituły katedralnej. W 1744 r. ufundował w tejże kapitule dodatkową kanonię gremialną. Dzięki temu wszedł do grona kanoników gremialnych. Zmarł przed 30 kwietnia 1746 r.

Łubieński Maciej Józef (1746-1748) – Przyszedł na świat ok. 1715 r. Kształcił się w Rzymie i w Warszawie. Okres edukacji uwieńczył uzyskaniem stopnia doktora obojga praw. Nieco wcześniej przez posługę biskupa chełmińskiego Adama Stanisława Grabowskiego otrzymał święcenia kapłańskie. Pełnił szereg ważnych funkcji kościelnych i świeckich. Był m. in. kanonikiem gnieźnieńskim, krakowskim i warmińskim, dziekanem gnieźnieńskim i warmińskim, kaznodzieją sejmowym i posłem królewskim. Był też proboszczem na Kazimierzu w Krakowie. W dniu 4 maja 1746 r. został proboszczem w Rzeszowie. Urząd ten piastował przez dwa lata. Zrezygnował zeń 29 kwietnia 1748 r., na rzecz stanowiska archidiakona w Krakowie. Wydał kazania i mowy na kanonizację bł. Jana Kantego oraz przetłumaczył na język polski kilka dzieł, m. in. J. Facciolattiego, Młody kawaler w umiejętnościach sprawowania Rzeczypospolitej i w ustawach przyjacielstwa ćwiczony, (Kraków 1752); św. Augustyna, Rozmowy duszy z Bogiem, (Bydgoszcz 1761) .

Grzymała Aleksander (1748) – W ciągu swego życia pełnił szereg funkcji kościelnych. Był m. in. kustoszem katedry chełmskiej, kanonikiem kapituły katedralnej w Przemyślu (od 23 IV 1740), proboszczem w Straszęcinie w diecezji krakowskiej (ok. 1746). Na probostwo rzeszowskie prezentowano go w maju 1748 r. Wkrótce, w dniu 29 V 1748 r., instytuowano go na prepozyta rzeszowskiego. Niedługo jednak cieszył się tą funkcją. Zmarł bowiem po kilku zaledwie miesiącach jej sprawowania, przed 19 sierpnia 1748 r.