Święci z diecezji

Bł. Stanisław Starowieyski

Wpisany przez Admin
Ustrobna2

Kościół parafialny w Ustrobnej

„Być Apostołem” – słowa te streszczają pragnienie i program życiowy innego z błogosławionych męczenników, bł. Stanisława Kostki Starowiejskiego. Przyszedł on na świat 11 maja 1895 r. w parafii Ustrobna k/ Krosna, w rodzinie posiadaczy ziemskich Stanisława i Amelii z Łubieńskich, galicyjskich działaczy katolickich. Na duchowo-intelektualną sylwetkę Stanisława Kostki wpłynęła w dużym stopniu atmosfera domu rodzinnego, a także wszechstronne wykształcenie, zdobyte w słynnym jezuickim gimnazjum w Chyrowie.

      Od 1917 r. służył w polskich formacjach wojskowych, m. in. uczestniczył w wyprawie na Kijów i w wojnie polsko-bolszewickiej. Służbę wojskową zakończył w stopniu kapitana. W 1921 r. poślubił Marię Szeptycką. Po ślubie, zamieszkał wraz z żoną w Łaszczowie na Zamojszczyźnie, gdzie administrował z dużym powodzeniem majątkiem teścia. Z jego związku z Marią Szeptycką narodziło się sześcioro dzieci. Oboje rodzice dbali o ich prawidłowy rozwój duchowo-intelektualny, dając im przykład żywej wiary poprzez codziennie uczestnictwo we Mszy św.
Stanisław Starowiejski będąc wierny zasadzie, iż posiadana fortuna winna służyć czynieniu dobra, a nie wystawnemu życiu, zaangażował się w pracę katolicko-społeczną. Był więc jednym z inspiratorów założenia Sodalicji Mariańskiej Panów Ziemi Tomaszowsko-Zamojskiej oraz Koła Porad Sąsiedzkich. Nadto włączył się czynnie w organizowanie struktur Akcji Katolickiej. Dla jej potrzeb utworzył w Łaszczowie prężny ośrodek szkoleniowo-rekolekcyjny. Ta wieloraka i aktywna działalność religijno-społeczna została dostrzeżona i doceniona przez najwyższe władze kościelne. Najpierw w roku 1934 papież Pius XI nadał mu tytuł Szambelana Papieskiego, a rok później wybrano go prezesem Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej w Lublinie.
Tę owocną działalność bardzo utrudnił wybuch drugiej wojny światowej. Kiedy bowiem na tereny Zamojszczyzny wkroczyła armia sowiecka, Stanisław Starowieski został aresztowany. Dzięki ucieczce wyzwolił się jednak z niewoli rosyjskiej i powrócił do domu. Tam, już pod okupacją niemiecką, rozwinął aktywną działalność dobroczynną. Niestety, wkrótce, 16 czerwca 1940 r. został aresztowany przez hitlerowców. Był kolejno więziony Rotundzie Zamojskiej i Zamku Lubelskim. Później przewieziono go do obozu koncentracyjnego, najpierw do Sachsenhausen, a następnie do Dachau. Radykalna zmiana okoliczności życia nie wpłynęła znacząco na postawę Starowiejskiego. W warunkach obozowych również starał się być świeckim apostołem. Świadczą o tym następujące słowa współwięźnia obozowego, ks. Dominika Maja, proboszcza z Łaszczowa: „Pan Stanisław Starowiejski swoją niezwykłą pogodą ducha i męstwem umacniał innych. Był apostołem i w obozie. Iluż ludziom ułatwił spowiedź świętą (…) i był nie tylko ośrodkiem pomocy duchowej, ale też organizował pomoc materialną, wielkodusznie dzieląc się z bardziej potrzebującymi, nie bacząc, że go ktoś wykorzystuje” [cyt. za M. Lignowski, Diecezjalne uroczystości dziękczynne za dar beatyfikacji męczenników: bł. ks. Józefa Kowalskiego, bł. Stanisława Starowiejskiego, bł. ks. Romana Sitko i bł. Natalii Tułasiewicz, „Zwiastowanie”, 8(1999), nr 4, s. 82]. Jego zasługą było m. in. doprowadzenie do nawrócenia wojującego ateisty, Adama Sarbinowskiego.
Na jego zdrowiu niekorzystnie odbiły się surowe warunki życia obozowego. Trapiony dodatkowo chorobami, głodem i umyślnym maltretowaniem w Wielki Piątek 1941 r. trafił do szpitala obozowego. Tam, dnia 13 kwietnia 1941 r. w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego, zmarł, zaopatrzony sakramentami świętymi. Świecki Apostoł odszedł na spotkanie z Chrystusem Zmartwychwstałym, swoim Mistrzem i Zbawicielem.

Papież Jan Paweł II beatyfikował go 13 czerwca 1999 r. w Warszawie w grupie 108 błogosławionych męczennników.

Ks. Andrzej Motyka

Ustrobna_starowiyeski

Ustrobna – portret Błogosławionego

Ustrobna_kosciol

Kościół w Ustrobnej – miejsce chrztu bł. Stanisława

Ustrobna_wnetrze

Kościół w Ustrobnej – wnętrze