Kuria

Cenzorzy kościelni

Wpisany przez Admin

Cenzorzy kościelni

1  Bp dr  EDWARD BIAŁOGŁOWSKI,  – Kuria Diecezjalna, cenzor kościelny z zakresu teologii od 1992-08-22
2  Ks. dr hab. Jerzy Buczek, Kuria Diecezjalna, cenzor kościelny z zakresu teologii od 1992-08-22
3  Ks. dr  Michał Czeluśniak,  – Włochy, Mediolan, cenzor kościelny z zakresu biblistyki od 2009-05-06
4  Ks. prof. dr hab.  Stanisław Nabywaniec, UR w Rzeszowie /par. św. Jadwigi Królowej/, cenzor kościelny z zakresu historii od 1992-08-22
5  Ks. mgr lic.  Jan Szczupak, Rzeszów – Fara, cenzor kościelny z zakresu teologii duszpasterstwa od 1992-08-22
6  Ks. dr  Andrzej Motyka, Rzeszów – św. Judy Tadeusza, cenzor kościelny z zakresu historii Kościoła od 2011-05-19
7  Ks. dr  Tomasz Bać, Rzeszów – Miłosierdzia Bożego, cenzor kościelny z zakresu liturgiki od 2011-10-01
8  Ks. dr hab. Jacenty Mastej, prof. KUL Lublin, cenzor kościelny z zakresu teologii od 2012-05-31
9  Ks. dr  Janusz Sądel, Sąd Biskupi w Rzeszowie, cenzor kościelny z zakresu teologii i prawa kanonicznego od 2004-10-01
10  Ks. dr  Paweł Synoś,  WSD w Rzeszowie, cenzor z zakresu teologii duchowości od 2011-09-09.

                                                        *************************
INSTRUKCJA O NIEKTÓRYCH ASPEKTACH WYKORZYSTANIA ŚRODKÓW SPOŁECZNEGO PRZEKAZU W PROMOCJI NAUKI WIARY APROBATA LUB ZEZWOLENIE DLA RÓŻNYCH KATEGORII PISM (fragment)

7. Obowiązek aprobaty lub zezwolenia

§ 1. Dla określonych publikacji Kodeks wymaga aprobaty lub zezwolenia:
a) W szczególności, wymaga się uprzedniej aprobaty dla publikacji ksiąg Pisma Świętego lub ich tłumaczeń na języki współczesne (por. Kan. 825, § 1), dla katechizmów i pism o charakterze katechetycznym (por. Kan. 775, § 2; 827, § 1), dla tekstów przeznaczonych do szkół, nie tylko podstawowych i średnich, lecz także wyższych, dotyczących dyscyplin związanych z wiarą lub moralnością (por. Kan. 827, § 2).
b) Jest natomiast konieczne uprzednie zezwolenie na przygotowanie i publikację przez wiernych, także we współpracy z braćmi odłączonymi, tłumaczeń Pisma Świętego (por. Kan. 825, § 2), książek do modlitwy, tak do użytku publicznego jak prywatnego (por. Kan. 826, § 3), nowych wydań zbiorów dekretów lub aktów autorytetów kościelnych (por. Kan. 828), pism kapłanów i zakonników w gazetach, dziełach lub przeglądach okresowych, które mają zwyczaj otwarcie atakować religię katolicką lub dobre obyczaje (por. Kan. 831, § 1), pism zakonników, które dotyczą zagadnień wiary lub moralności (por. Kan. 832).

§ 2. Aprobata lub zezwolenie kościelne zakłada opinię cenzora lub cenzorów, gdy uważa się za stosowne, by było ich więcej niż jeden (por. Kan. 830), która gwarantuje, że pismo nie zawiera niczego przeciwnego autentycznemu Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła w sprawach wiary i moralności oraz poświadcza, że zostały wypełnione wszystkie odpowiednie przepisy prawa kanonicznego. Jest odpowiednie ponadto, by to samo zezwolenie zawierało bezpośrednie odniesienie do właściwego kanonu.

8. Pisma dla których wymagany jest osąd Ordynariusza miejsca

§ 1. Kodeks zaleca, by książki, które podejmują zagadnienia dotyczące Pisma Świętego, teologii, prawa kanonicznego, historii Kościoła oraz dyscyplin religijnych lub moralnych, nawet jeśli nie są przeznaczone jako teksty do wykorzystania w nauczaniu, jak również pisma, w których znajdują się elementy dotyczące w sposób szczególny religii lub czystości obyczajów, były przedłożone osądowi Ordynariusza miejsca (por. Kan. 827, § 3).

§ 2. Biskup diecezjalny, na mocy prawa czuwania nad integralnością wiary i moralności, jeśli miałby szczególne i specjalne powody, mógłby także wymagać, pojedynczym poleceniem (por. Kan. 49), by wymienione pisma były przedłożone jego osądowi. Rzeczywiście, Kan. 823, § 1, daje Pasterzom prawo “wymagania, by były przedłożone do ich własnego osądu przed opublikowaniem pisma wiernych, które dotyczą wiary lub obyczajów”, bez żadnego ograniczenia, jak tylko tego natury ogólnej, “by była zachowana integralność prawdy wiary i obyczajów”. Takie polecenie mogłoby być wydane w pojedynczych przypadkach, tak dla poszczególnych osób, jak i kategorii osób (kapłani, zakonnicy, wydawnictwa katolickie itd.), lub dla określonej dziedziny.

§ 3. W tych przypadkach zezwolenie ma także znaczenie deklaracji oficjalnej, która gwarantuje, że pismo nie zawiera niczego przeciwnego integralności wiary i moralności.

§ 4. Z chwilą, gdy pismo mogłoby zawierać opinie czy zagadnienia właściwe dla specjalistów lub należące do określonych środowisk, oraz mogłoby stać się przyczyną skandalu lub zamieszania w pewnych ramach czy też u określonych osób, zezwolenie mogłaby być udzielone pod pewnymi warunkami, które mogą dotyczyć środka publikacji lub języka, aby uniknąć wymienionych niebezpieczeństw.

9. Zakres aprobaty lub zezwolenia

Aprobata lub zezwolenie dla publikacji odnosi się do oryginału; nie rozciąga się ani na następne wydania, ani na tłumaczenia (por. Kan. 829). Proste ponowne przedruki nie są uważane za nowe wydania.

10. Prawo do aprobaty lub zezwolenia

§ 1. Ponieważ zezwolenie stanowi gwarancję, tak prawną jak moralną, dla autorów, wydawców i czytelników, ten, kto prosi o nią, ponieważ jest obowiązkowa lub ponieważ jest zalecana, ma prawo do odpowiedzi kompetentnego autorytetu.

§ 2. W uprzednim badaniu dla udzielenia zezwolenia jest konieczna wielka pilność i powaga, uwzględniając zarówno prawa autorów (por. Kan. 218), jak i wszystkich wiernych (por. Kan. 213; 217).

§ 3. Przeciw odmowie zezwolenia lub aprobaty jest możliwe odwołanie administracyjne, według normy Kan. 1732-1739, do Kongregacji Nauki Wiary, Dykasterii kompetentnej w tym zakresie (por. Konst. Apost. Pastor bonus, Art. 48).

11. Kompetentny autorytet do udzielenia aprobaty lub zezwolenia

§ 1. Kompetentnym autorytetem do udzielenia zezwolenia lub aprobaty, według normy Kan. 824, jest Ordynariusz miejsca autora lub Ordynariusz miejsca wydania książki.

§ 2. Kiedy Ordynariusz miejsca odmówił zezwolenia można zwrócić się do innego kompetentnego Ordynariusza, z obowiązkiem jednak powiadomienia o poprzedniej odmowie; drugi Ordynariusz ze swojej strony nie może udzielić zezwolenia, nie otrzymawszy od poprzedniego Ordynariusza motywów odmowy (por. Kan. 65, § 1).

12. Procedura postępowania

§ 1. Przed udzieleniem zezwolenia Ordynariusz przedkłada pismo osądowi pewnej według niego osoby, wybierając ją ewentualnie z listy przygotowanej przez Konferencję Episkopatu lub konsultując z komisją cenzorów, jeśli taka istnieje, według normy Kan. 830, § 1. Cenzor wydając swój sąd powinien kierować się kryteriami Kan. 830, § 2.

§ 2. Cenzor wydaje swój sąd na piśmie. W przypadku sądu pozytywnego, Ordynariusz będzie mógł udzielić zezwolenia, potwierdzając zgodę własnym imieniem, miejscem i datą; jeśli natomiast uznałby za odpowiednie nie udzielić go, niech powiadomi autora o motywach (por. Kan. 830, § 3).

§ 3. Relacje z autorami niech będą realizowane w konstruktywnym duchu pełnego szacunku dialogu i komunii eklezjalnej, który pozwala znaleźć drogi, by w publikacjach nie było niczego przeciwnego nauczaniu Kościoła.

§ 4. Zezwolenie z wymienionymi wskazaniami, powinno być drukowane w książkach, które są wydawane; nie wystarcza więc użycie formuły “za aprobatą kościelną”, lub podobnej; powinno się drukować imię Ordynariusza, który jej udziela, a także czas i miejsce zezwolenia (por. Autentyczna interpretacja Kan. 830, § 3: AAS 79 [1987] 1249).

13. Zezwolenie na pisanie w niektórych środkach społecznego przekazu

Ordynariusz miejsca niech uważnie rozważy, czy jest odpowiednie czy nie, i pod jakimi warunkami, udzielenie pozwolenia kapłanom lub zakonnikom na pisanie w gazetach, książkach lub przeglądach okresowych, które mają zwyczaj otwarcie atakować religię katolicką lub dobre obyczaje (por. Kan. 831, § 1).

Kardynał J. RATZINGER

Prefekt Kongregacji Nauki Wiary

Dokument w całości znajduje się na stronie Watykanu