Bp Kazimierz Górny

List Pasterski Biskupa Rzeszowskiego na Wielki Post 2009

Wpisany przez Admin

List Pasterski Biskupa Rzeszowskiego na Wielki Post 2009 r. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15).

Drodzy Bracia Kapłani
Umiłowani Bracia i Siostry – Wierni Diecezjanie

Czas Wielkiego Postu jest dla wierzącego człowieka okresem szczególnej refleksji, zastanowienia nad stanem własnej duszy oraz nad swoim życiem. To czas nawrócenia do Miłosiernego Boga.
Nieodzowną pomoc w nawróceniu do przyjaźni z Bogiem i w czynieniu życia prawdziwym, stanowi modlitwa, umartwienie i ofiara dla potrzebujących, czyli jałmużna wielkopostna. Tę prawdę przypomina nam obrzęd posypania głowy popiołem, który przeżyliśmy w Środę Popielcową. Ale mówi także, że na tej ziemi jesteśmy tylko przechodniami, pielgrzymami w drodze do wiecznej ojczyzny, do życia wiecznego. Wiara mówi nam, że aby osiągnąć życie wieczne, trzeba zachowywać przykazania Boga Stwórcy i Ojca naszego. Są one jak znane nam znaki drogowe, które zapewniaj ą bezpieczną podróż. Przykazania Boże zabraniaj ą kraść, zabijać, kłamać, oszukiwać, dorabiać się cudzą krzywdą, rozbijać cudze rodziny i krzywdzić własną rodzinę. Nakazuj ą czcić Pana Boga, mieć cześć dla rodziców i dobrze czynić bliźniemu. I choć w świecie zmienia się bardzo wiele, to jednak Kościół święty niezmiennie głosi naukę Chrystusową, gwarantującą rozwój ludzkości i życie wieczne. Bez Boga nie ma szczęścia. Szatan, którego Pismo święte nazywa odwiecznym kłamcą i mordercą, obiecuje ludziom wolność od Bożych nakazów, a tymczasem czyni ich swoimi niewolnikami. On jest głównym sprawcą grzechu pierworodnego, którego skutki odczuwamy wszyscy, jako skłonni do złego.
Odrzucenie Pana Boga i Jego przykazań prowadzi do rozpusty, bezwstydu, zbrodni, nienawiści, i utraty poczucia sensu życia. Jesteśmy świadkami lekceważenia na niesłychaną skalę prawa Bożego, a tworzenia praw które nie liczą się z Panem Bogiem. Religię chce się sprowadzić do prywatności poza nawias życia publicznego. Uważa się, że poszanowanie Bożych przykazań ogranicza wolność człowieka. Chce się także odrzucić grzech i wiarę, głosząc utożsamienie dobra moralnego ze złem, byle tylko zachować poprawność polityczną, jak określił to jeden ze współczesnych teologów.
Życie rodziny jest zagrożone laicyzacją i pijaństwem oraz swoistego rodzaju znijaczeniem. Ośmiesza się i próbuje usunąć wszelkie ideały i wzory szlachetności i świętości z naszych dziejów narodowych. Rok duszpasterski, który przeżywamy, zobowiązuje nas do zwrócenia uwagi na rodzinę i w szerokim tego słowa znaczeniu na życie w rodzinie.

2. Potrzeba modlitwy

Aby nie zagubić się w tym świecie i aby nie odstąpić od wierności Panu Bogu trzeba rozwijać ducha modlitwy. Wielki znawca duszy człowieka Ojciec Rostworowski napisał: “Kto chce wychować chrześcijanina, musi to zapewnić, aby ten człowiek się modlił. Gdy człowiek się modli, coś się w nim zmienia, nawet gdy on sam o tym nie wie.”.
W Wielkim Poście w naszych parafiach podejmowane są z miłością, od wielu lat pielęgnowane, niezwykle bogate praktyki modlitewne i nabożeństwa pasyjne, niech świątynie nasze i kaplice rozbrzmiewają, a serca przenikają Gorzkie Żale. Starajmy się każdego dnia, a szczególnie w każdy piątek, uczestniczyć w Męce naszego Pana, odprawiając Drogę Krzyżową. W bazylice u Ojców Bernardynów prowadzone jest Bractwo Żywej Drogi Krzyżowej, w którym uczestniczy bardzo wielu wiernych. Tą przynależnością potwierdzają, że modlitwa i rozważanie Drogi Krzyżowej ma wielką wartość w naszym życiu duchowym i dla tych, za których się modlimy. W okresie Wielkiego Postu młodzież w wielu w parafiach będzie przygotowywać Misterium Męki Pańskiej. Gorąco zachęcam moich Braci Kapłanów i wszystkich Wiernych – bierzmy udział w nabożeństwach pasyjnych z wiarą i miłością, dziękując Jezusowi za nasze odkupienie. W każdej parafii będą prowadzone rekolekcje wielkopostne. Starajmy się w nich uczestniczyć z gorliwością, bo zawsze są pomocą w przemianie naszych serc i przygotowuj ą nas do sakramentu Pokuty, a zwłaszcza do radosnego spotkania ze Zmartwychwstałym Panem w wielkanocnej Komunii świętej. Pomogą nam one uczestniczyć w radości Zmartwychwstania czystym i otwartym sercem. Wielki Post daje nam moc, abyśmy się mogli na nowo odrodzić w Chrystusie.
W tym okresie czytajmy w rodzinach Ewangelię, wspólnie wieczorem odmawiajmy różaniec, jeśli to możliwe – w łączności z radiem Via lub radiem Maryja. Prowadźmy rozmowy z dziećmi w atmosferze życzliwości i miłości. Tam, gdzie jest prawdziwa miłość, tam jest obecny Pan Bóg. Warto zadbać, by w rodzinie była czytana prasa katolicka, np. „Niedziela”, „Źródło”, „Gość Niedzielny”, warto słuchać, przynajmniej wybranych, audycji radia katolickiego, by wzbogacać swoją wiedzę religijną! żyć wiarą na co dzień. Sam Pan Jezus własnym przykładem wzywa nas do modlitwy i zachęca słowami: „trzeba się zawsze modlić i nie ustawać” (por. Łk 18,1).

3. Asceza wielkopostna

Umartwienie jest konieczną praktyką Wielkiego Postu. Doświadczenie dziejów chrześcijaństwa ukazuje i potwierdza, że w pracy nad sobą, nad własnym charakterem, pomocą w usunięciu złych przyzwyczajeń i nałogów, w kierowaniu sobą, konieczne jest podjęcie umartwienia. Zauważmy, ile trudu, wyrzeczeń, ćwiczeń, ponoszą sportowcy dla uzyskania właściwej sprawności i osiągania zwycięstwa w sporcie. Podobnie dla pięknego wyglądu, chętnie rezygnujemy z określonych posiłków i podejmujemy różne wyrzeczenia. O ileż bardziej warto w życiu duchowym stosować bez zastrzeżeń umartwienie podejmowane w solidarnej łączności z Chrystusem. Posiada ono wielorakie znaczenie. To nie tylko ćwiczenie woli, by rezygnując z dozwolonych spraw mieć siłę do zwycięstwa nad grzechem i rezygnacji ze spraw zakazanych. Umartwienie posiada wartość ekspiacyjną, jest wynagrodzeniem za grzechy, jest także pomocą dla innych. I tak, cierpliwe znoszenie choroby, cierpienia, jest wielkim darem dla innych, zwłaszcza złączone z modlitwą. Wiele osób w Wielkim Poście podejmuje praktyki ascetyczne – cierpliwość wobec nieżyczliwych, wobec niewygód, przebaczania uraz, ograniczenie oglądania TV, rezygnacja z palenia papierosów i używania alkoholu. Naśladowanie Chrystusa, który „uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” ( Flp 2, 8), pomaga w podejmowaniu ascezy.

4. Ofiara – Jałmużna

Trzecim środkiem i pomocą w naszym nawróceniu do przyjaźni z Chrystusem jest praktykowanie ofiary dla potrzebujących i ubogich. Jednym z wyrazów jałmużny jest istniejący od pewnego czasu piękny zwyczaj Caritas „skarbonka wielkopostna”. W okresie Wielkiego Postu dzieci wraz z rodzinami gromadzą do skarbonek „Caritas” drobne oszczędności „grosiki”, rezygnując ze słodyczy i innych przyjemności. W tym roku zaoszczędzone pieniądze przeznaczone będą na leczenie chorych dzieci i osób starszych. Problem ten szczególnie zauważamy w kontekście roku duszpasterskiego, który przeżywamy pod hasłem: „otoczmy troską życie”.
Zdumienie budzi fakt, ze w okresie Bożego Narodzenia tzw. kolędnicy misyjni, czyli dzieci z wielu parafii diecezji rzeszowskiej przekazały ponad 250 tyś. zł dla głodujących dzieci w Nowej Gwinei. Składamy wielkie podziękowanie dzieciom, rodzicom, darczyńcom i duszpasterzom tych parafii. Niech więc każdy z nas w Wielkim Poście pamięta o pomocy dla potrzebujących. Miejmy serca otwarte i bądźmy ofiarni. Czyniąc dar dla ubogich, składamy dar Chrystusowi Panu. Bóg nas przeznaczył do osiągnięcia zbawienia przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który umarł za nas, „abyśmy czy żywi, czy umarli, razem z Nim żyli” (l Tes 5,10).
Drodzy Bracia i Siostry, Kochana Młodzieży i Dzieci – napisał kiedyś wspomniany już O. Rostworowski: „Pan Bóg cierpliwie czeka na człowieka, przedłuża jego dni, aby się bardziej głęboko, bardziej całkowicie do Boga nawrócił. Jeżeli człowiek będzie pamiętał, ile cierpliwości okazuje nam Pan Bóg , jak czeka na jego decyzje, jak znosi jego połowiczność -zrozumie także wówczas, jaką cierpliwość winien okazywać on także bliźnim swoim”. Bądźmy więc cierpliwi jedni wobec drugich.
Przeżywmy duszpasterski rok troski o życie, a w szczególności troski o życie rodzin. Mamy w diecezji bardzo wiele szlachetnych rodzin, wychowujących dzieci w duchu katolickim i polskim. Mamy wiele wspaniałych i wiernych małżeństw, zacnych jubilatów, którym serdecznie gratulujemy. Mamy także rodziny wielodzietne, które są szczególną radością i nadzieją, że Polska nie wymrze. Bądźmy wrażliwi i pomagajmy tym, którzy borykają się z trudnościami materialnymi i innymi. Bardzo wiele rodzin żyje na krawędzi nędzy.
W diecezji naszej zostało zaprogramowanych szereg duszpasterskich działań dla rodzin w parafii, dekanacie i diecezji. Zapraszamy do współpracy Drogich Nauczycieli, Akcję Katolicką, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży i innych, by z przedstawicielami Samorządów wychodzić naprzeciw potrzebom rodziny.
Jedną z inicjatyw podjętych przez Caritas naszej diecezji jest otwarcie kolejnego „Okienka Życia”. Będzie ono usytuowane w Rzeszowie (ul. Dojazd Staroniwa 7) w Domu Samotnej Matki, prowadzonym przez Siostry Sercanki. „Okienko Życia” zostanie otwarte i poświęcone w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca br.
W Wielkim Poście powinniśmy w sposób radykalny opowiedzieć się za Chrystusem, który jest naszą „Drogą, Prawdą i Życiem” ( J 14,6). W Eucharystii zaś jest naszym pokarmem, abyśmy z Nim szli przez życie i od Niego czerpali siłę. Trzeba więc podjąć trud przemiany i nawrócenia bez względu na to, czy jest się duchownym czy osobą świecką rolnikiem, robotnikiem, urzędnikiem, czy nauczycielem, lekarzem, ministrem czy kimkolwiek innym. Trzeba nawiązać osobistą więź z Chrystusem Panem i uczynić ją fundamentem całego swojego życia. Dlatego warto ożywić nabożeństwo do Matki Najświętszej, aby za Jej wzorem i z Jej pomocą coraz pełniej podążać za Chrystusem, naszym Panem i Mistrzem.
Wszystkim Warn, Moi Drodzy Bracia i Siostry, życzę błogosławionych owoców, płynących z przeżywania Wielkiego Postu, w modlitwie polecam Miłosiernemu Bogu i z serca błogosławię.

+Kazimierz Górny
Biskup Rzeszowski

W Rzeszowie, dnia 12 lutego 2009 roku