Ludzie

Ojciec dr Łucjan Łuszczki, OFM (1910-1991)

Wpisany przez Admin

O. Łuszczki w rozmowie z abp. Gawliną

Wojciech (imię zakonne: Łucjan) Łuszczki urodził się 28 marca 1910 r. w Sokołowie Małopolskim. Syn Alojzego i Anny z domu Wielgosz. Ukończył szkołę ludową w Sokołowie Małopolskim, Kolegium Serafickie oo. Bernardynów w Radecznicy, nowicjat oo. Bernardynów w Leżajsku, Państwowe IV Gimnazjum imieniem Jana Długosza we Lwowie i studia filozoficzno-teologiczne we Lwowie na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Dnia 29 czerwca 1936 r. przyjął świecenia kapłańskie w katedrze lwowskiej z rąk biskupa E. Baziaka.
Przez trzy lata pracował w Kalwarii Zebrzydowskiej jako kaznodzieja, spowiednik i katecheta. W Wyższym Seminarium zakonnym we Lwowie był profesorem wymowy. W 1939 r. pracował w klasztorze bernardyńskim w Zbarażu, a w 1940 r. był wikarym w Gwoźdźcu.

II wojna światowa zastała go w Zbarażu. Tam pracował w tajnej organizacji antyrosyjskiej, którą wykryto. W 1940 r. został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu sowieckim w Tarnopolu. Skazany na 10 lat ciężkich robót został wywieziony na Syberię do kopalni złota na Kołymie. Pracował tam w bardzo ciężkich warunkach. Pobyt i ciężka praca na Kołymie uszkodziły jego zdrowie, do końca życia miał kłopoty z chodzeniem. W wyniku amnestii dla Polaków w związku z powstaniem Armii Polskiej w ZSRR został przez Sowietów uwolniony i wysłany przez polskie władze wojskowe do pracy duszpasterskiej wśród polskiej ludności cywilnej w Kustanaju w Kazachstanie.

W 1942 r. wstąpił jako kapelan do Wojska Polskiego. Otrzymał stopień kapitana i skierowany został do pracy w polskich obozach w Teheranie i Kenekinie. W Palestynie został przeniesiony do V Kresowej Dywizji Piechoty, gdzie służył jako kapelan w 17 Batalionie Lwowskiej Piechoty. Brał udział w walkach 2 Korpusu od Monte Casino aż po Bolonię, gdzie został ciężko ranny w nogę.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej udał się wraz z wojskiem polskim do Anglii.
W latach 1946-1953 był duszpasterzem Polaków w Anglii, Szkocji i Wali. Pracował m.in.
w ośrodkach polskich w Bristolu i Manchesterze. Głosił rekolekcje i misje. Za pozwoleniem władz zakonnych udał się następnie do Rzymu. W latach 1953-1958 r. studiował na Uniwersytecie papieskim „Antonianum”. Obronił tam pracę doktorską pt. „S. Joannes a Capistrano concionator (1386-1456)” i otrzymał tytuł doktora teologii. Rozprawa ta ukazała się w Rzymie w 1961 r. Na 25-lecie sakry biskupiej Arcybiskupa Józefa Gawliny, Biskupa Polowego i Opiekuna Emigracji Polskiej o. Łuszczki wygłosił kazanie w kościele polskim św. Stanisława w Rzymie, pełne krasy i kunsztu kaznodziejskiego, które stanowiło uhonorowanie zasług wielkiego Polaka. W latach 1955-1962 był członkiem Polskiego Instytutu Historycznego w Rzymie.

Dekretem Świętej Kongregacji Konsystorialnej z dnia 18 lutego 1961 r. został mianowany Rektorem Polskiej Misji Katolickiej w Argentynie. Do Buenos Aires przybył 5 listopada tego samego roku i zamieszkał w klasztorze oo. Bernardynów (Franciszkanów) w Martin Coronado. Po czterech latach przeniósł się do Buenos Aires i zamieszkał w klasztorze oo. Franciszkanów Argentyńczyków. _Pracując w Argentynie odwiedzał polskie organizacje w Misiones, Rosario, Kordobie i w Mendzie oraz na terenie Wielkiego Buenos Aires, aż po Comodoro Rivadavia na Patagonii. Przewodniczył zebraniom duszpasterskim księży polskich. Odprawiał nabożeństwa we wszystkich polskich ośrodkach duszpasterskich. Organizował nowe punkty duszpasterskie, gdzie sam dojeżdżał w Mataderos, Olivos i San Justo na terenie Wielkiego Buenos Aires. Był asesorem duchowym Stowarzyszenia „Koła Katolików Polaków” oraz dyrektorem i redaktorem dwumiesięcznika „Bóg i Ojczyzna”. Pisał sprawozdania z pracy duszpasterskiej w „Duszpasterzu Polskim Zagranicą” i w „Bóg i Ojczyzna”. Z okazji beatyfikacji o. Maksymiliana Kolbe wydał broszurę „Beato Padre Maximiliano Kolbe” w 1971. Był członkiem Centralnego Komitetu Obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski w Buenos Aires, biorąc czynny udział w uroczystych obchodach tej rocznicy w Argentynie, za co otrzymał list gratulacyjny i podziękowania od Prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego.

W 1970 r. zrezygnował z obowiązków Rektora Polskiej Misji Katolickiej w Argentynie.
Po zakończeniu posługi duszpasterskiej w Argentynie w 1971 r. przybył do USA i został wikarym w prowincji zakonnej w Pulaski (Illinois). Pracował początkowo w parafii św. Salomei, a potem do lipca 1986 r. w parafii św. Brunona w Chicago. Współpracował z „Miesięcznikiem Franciszkańskim” w dziale „Pytania i odpowiedzi”. Z powodu choroby przeniesiono go do Pulaski, a nastepnie do Domu Starców prowadzonego przez siostry zakonne w St.Marys Home w Monitowoc. Zmarł w szpitalu w Monitowoc w dniu 3 marca 1991 r. Za wierną służbę Ojczyźnie otrzymał wiele odznaczeń m.in.: Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Krzyż Biskupa Polowego Józefa Gawliny, Złoty Krzyż Kapelana Wojska Polskiego.

Opracował: Wiesław Łuszczki

Zdjęcia:
1. Ojciec dr Łucjan Łuszczki.
2. Ojciec dr Łucjan Łuszczki podczas rozmowy z abp. Józefem Gawliną w Rzymie.

Literatura:
R. Dzwonkowski, Leksykon duchowieństwa polskiego represjonowanego w ZSRR 1939-1988, Lublin 2003.
W. Łuszczki, Pielgrzym z Sokołowa, Życie i działalność ojca dr. Łucjana Łuszczki (1910-1991), Rzeszów 2015.
T. Madała, Polscy księża katoliccy w więzieniach i łagrach sowieckich od 1918 r., Lublin 1996.
B. Walicki, Parafia pw. św. Jana Chrzciciela w Sokołowie Małopolskim w okresie międzywojennym, Kolbuszowa 2010.
A.H. Wróbel, Historia duszpasterstwa polskiego w Argentynie w latach 1897-1997, Warszawa 1999.
H.E. Wyczawski, Łuszczki Łucjan Wojciech [w:] Słownik pisarzy franciszkańskich, Warszawa 1981.