Jan Paweł II

Powitanie Ojca Świętego przez Biskupa Ignacego Tokarczuka

Wpisany przez Admin

Powitanie na początku liturgii

przez Księdza Biskupa Ignacego Tokarczuka – Ordynariusz Przemyskiego

„Ojcze Święty”! Witamy Cię dzisiaj wszyscy w Rzeszowie w diecezji przemyskiej z wielką radością, z głęboką wiarą, z serdeczną miłością i szczerą wdzięcznością. Witamy Cię w du­chu głębokiej wiary, która mówi, że jesteś Piotrem naszych czasów, że otrzymałeś najważniejszą w kategoriach tego świata misję od samego Jezusa Chrystusa. Twoim zadaniem jest troska o jed­ność i o wierność w konsekwentnym zachowaniu całej nauki Jezusa Chrystusa.

Dlatego w tej perspektywie spotyka nas dzisiaj najwyższy zaszczyt i najpiękniejszy dar. Stąd już na początku chcemy wszyscy wyrazić naszą wdzięczność za tę troskę o cały Kościół, o całą ludzkość oraz za wielką życzliwość dla naszej diecezji. Szczególnie chcemy wypowiedzieć naszą wdzięczność za Twój wielki wkład w te wszystkie procesy i przemiany, jakie zachodzą nie tylko u nas, ale całej środkowo­wschodniej Europie.

Każda wizyta wymaga przedstawienia się; w wielkim skrócie prezentuję naszą ponad sześć- setletnią rzymskokatolicką diecezję przemyską. Liczy ona obecnie ok. 1,5 miliona wiernych, 600 parafii, ponad 900 kościołów. Diecezja nasza, mając oczy otwarte na przeszłość i na teraźniejszość, czyni wszystko, ażeby przygotować się na spotkanie z bliskim trzecim tysiącleciem po narodzeniu Chrystusa. Nowa epoka niesie nowe problemy i nowe zadania. Dotychczasowy styl życia diecezji, w większości patriarchalno-rolniczy przekształca się w model przemysłowo-zurbanizowany, choć sama urbanizacja w zakresie demograficznym sięga trzydziestu kilku procent, ale w zakresie kultu­rowym miejski styl życia jest już niemal wszędzie panujący

Właśnie na spotkanie z nadchodzącą nową epoką diecezja przygotowała i przygotuje się po­przez reorganizację sieci parafialnej miejskiej i wiejskiej, poprzez bardziej ewangeliczny styl pracy duszpasterskiej, poprzez coraz bardziej konsekwentne realizowanie ducha Soboru Watykańskiego II. Dużo na tym odcinku dokonało się, ale tak jak każda praca – tym bardziej duszpasterska – nigdy się nie kończy.

I tutaj wobec Ojca Świętego chciałbym w sposób uroczysty wyrazić moją głęboką wdzięczność wobec wszystkich diecezjan za zrozumienie tych wszystkich potrzeb i procesów dziejowych, za wyjście im naprzeciw, za postawę pełnej ofiarności, za współdziałanie i za głęboką solidarność.

Słowa uznania należą się rolnikom, robotnikom oraz inteligencji. Wizualnym dowodem owych przemian może być choćby miasto Rzeszów. Nie mogę pominąć wielkiej gorliwości i ofiarności mo­ich kapłanów diecezjalnych i zakonnych, sióstr zakonnych, różnych zespołów ludzi świeckich odda­nych całym sercem dziełu ewangelizacji. Dzięki tym przekształceniom wzrosły – co można socjolo­gicznie stwierdzić – praktyki religijne i umocniła się, i umacnia więź wspólnotowa parafii wiejskich i miejskich.

Taki jest krótki, syntetyczny obraz naszej diecezji. Nie znaczy to, że nie mamy braków lub wad, ale widząc tak wielki kapitał dobrej woli jestem przekonany, że potrafimy przy naszej wspólnej pracy je systematycznie usuwać. A gwarancją tego procesu jest wizyta Ojca Świętego, jego nauczanie, błogosła­wieństwo i wszystkie dary Ducha Świętego.

Aby nie przedłużać, na koniec moja prośba: pouczaj nas, Najwyższy Pasterzu, co mamy czynić, abyśmy na ruinach starego porządku, który się zawalił, mogli zbudować coś lepszego, bardziej Bo­żego i bardziej ludzkiego. Pouczaj nas, wspomagaj, błogosław i módl się za nas, a my ze swej strony zapewniamy o naszej stałej, wytrwałej i wdzięcznej pamięci modlitewnej.

Witam także serdecznie wszystkich diecezjan, wszystkich gości i pielgrzymów spoza diecezji i z są­siednich krajów. Witam i dziękuję za przybycie wszystkim Eminencjom i Ekscelencjom z całego świata.

Witam serdecznie przedstawicieli władz politycznych zarówno centralnych, jak i samorządo­wych, witam ambasadorów i przedstawicieli Parlamentu.