Jan Paweł II

Prośba o wyniesienie na ołtarze Biskupa Józefa Sebastiana Pelczara

Wpisany przez Admin

Po akcie pokuty ks. bp Ignacy Tokarczuk Ordynariusz Przemyski skierował do Ojca Świętego Jana Pawła II prośbę o wyniesienie do godności błogosławionych Sługę Bożego Biskupa Józefa Sebastiana Pelczara.

Ojcze Święty!

Biskup przemyski obrządku łacińskiego prosi Waszą Świątobliwość o włączenie w poczet bło­gosławionych Czcigodnego Sługę Bożego Józefa Sebastiana Pelczara.

Zycie Józefa Sebastiana Pelczara zamyka się w latach 1842-1924. Przed narodzeniem ofiarowa­ny Najświętszej Dziewicy przez pobożną matkę przyszedł na świat 17 stycznia 1842 r. w Korczynie koło Krosna jako trzecie z kolei dziecko Wojciecha i Marii z Mięsowiczów. Ochrzczony dwa dni po narodzeniu, rozwijał się i wzrastał w rodzinie głęboko religijnych, średnio zamożnych rolników.

Od szóstego roku życia pełnił funkcję ministranta w kościele parafialnym. Wiosną 1850 r. przyjął I Komunię świętą, a cztery lata później sakrament bierzmowania. Po ukończeniu szkoły pa­rafialnej w Korczynie kontynuował naukę w Rzeszowie i Przemyślu. W roku 1860 złożył egzamin dojrzałości i wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu.

W lipcu 1864 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Józefa Manastyrskiego i wy­jechał na pierwszą placówkę parafialną do Sambora. W latach 1865-1868 przebywał w Rzymie, gdzie w krótkim czasie uzyskał dwa doktoraty: z teologii i prawa kanonicznego.

W tym czasie interesował się także życiem wewnętrznym, studiował dzieła ascetyczne, a pod­czas letnich wakacji spędzonych w Genzano di Roma w latach 1866-1867 naszkicował ogólny schemat swego podstawowego dzieła z zakresu duchowości „Zycie duchowne”. Dzieło to docze­kało się ośmiu wydań i przez dziesiątki lat służyło kapłanom, osobom zakonnym i świeckim jako lektura duchowna.

W Przemyślu, po powrocie do kraju, był profesorem Seminarium Duchownego, a następnie otrzymał katedrę profesorską na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie pracował przez 22 lata. W roku 1894 założył zgromadzenie franciszkańskie Służebnic Najświętszego Serca Jezu­sowego, któremu oprócz szerzenia kultu Zbawiciela wskazał jako jedno z zadań opiekę nad służą­cymi i robotnicami.

W roku 1899 ks. Pelczar otrzymał nominację na biskupa pomocniczego w Przemyślu, a dwa lata później został ordynariuszem diecezji przemyskiej. Był mężem modlitwy i wzorem gorliwo­ści apostolskiej. Z wielkim zapałem realizował program uświęcania diecezji, starając się wykorzy­stać każdą chwilę czasu dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Aby oprzeć działalność duszpasterską o fundament prawa kościelnego, biskup Pelczar mimo zaborów, jedyny z biskupów owych czasów, w roku 1902 odważył się zwołać synod diecezjalny po 178 latach przerwy.

Zmarł w opinii świętości w dniu 28 marca 1924 r. Jego grób znajduje się w podziemiach kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej w kościele Najświętszego Serca Jezusowego w Przemyślu.

Po prośbie Biskupa Ignacego Tokarczuka zebrani wierni i koncełebransi powstali, a Papież Jan Paweł II wygłosił formułę beatyfikacyjną.


Akt beatyfikacji

Akt beatyfikacji

Spełniając życzenie naszego brata Ignacego Tokarczuka Biskupa Przemyskiego obrządku łacińskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwa­lamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Józefowi Sebastianowi Pelczarowi oraz założycielowi Zgromadzenia Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusa przy­sługiwał tytuł błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 28 marca w dniu jego narodzin dla nieba w miejscach i w sposób określony przez prawo.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.