Jan Paweł II

Rozważanie przed modlitwą „Anioł Pański”

Wpisany przez Admin

Rozważanie przed modlitwą „Anioł Pański”

Uroczysta liturgia eucharystyczna przybliżyła się do zakończenia. O tej południowej godzinie połączmy końcowe błogosławieństwo liturgiczne z modlitwą „Anioł Pański”.

Każdego dnia, a dziś w sposób szczególny „Anioł Pański” wprowadza nas w tajemnicę Wciele­nia Słowa Przedwiecznego.

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38) – mówi Dziewica z Nazaretu do boskiego zwiastuna. Rozpamiętując tę maryjną odpowiedź, w której wyraziło się światło i moc Ducha Świętego, pochylamy się z najgłębszą czcią wobec tajemnicy: „Słowo stało się ciałem i mieszkało między nami” (por. J 1,14).

Na iluż to miejscach waszej ziemi, w ilu sanktuariach maryjnych trwa ta zbawcza chwila Zwia­stowania. Ile warg powtarza słowa Dziewicy-Bogarodzicy. „Witaj Jezu, Synu Maryi, Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi” – w tej Eucharystii, którą tu sprawowaliśmy.

Witaj, Jezu! Witaj, Serce Boże Syna Człowieczego. Tobie poświęcony jest ten dom Boży w mieście Rzeszowie, przed którym dokonała się dzisiaj beatyfikacja syna waszej ziemi, kapłana i biskupa waszego Kościoła – Józefa Sebastiana Pelczara.

Niech będzie poświęcony ten dom Boży związany z Boskim Sercem, tak jak był z Nim związa­ny błogosławiony Józef Sebastian.

Chrystus przemawiał do niego, tak jak i do nas przemawia: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem” (Mt 11,29).

Ojcie c Święty w czasie Eucharystii (foto: Archiwum "Bonus Liber")

Ojcie c Święty w czasie Eucharystii (foto: Archiwum “Bonus Liber”)

Ileż razy ten kapłan, a potem biskup przemyski powtarzał: „Uczyń serce moje według Serca Twego” – a prośba ta uzewnętrzniała tajemnicę postępu w świętości, której Serce Chrystusa jest źródłem: „źródło życia i świętości”.

Bądź pozdrowiona, Matko Syna Bożego! Bądź pozdrowiona, Matko Serca Jezusowego! Przy­bliżaj nas wszystkich do Twego Syna, do tego Serca, które jest „przebłaganiem za grzechy nasze” (Litania do Najśw. Serca Pana Jezusa, por. 1J 2,2; Rz 3,25).

Kiedy rozpoczynałem moją posługę na rzymskiej stolicy Św. Piotra, prosiłem serdecznie moich rodaków, aby się ze mną łączyli w modlitwie na „Anioł Pański”. Wszystkim, którzy to czynili i czy­nią, z całego serca dziękuję: „Bóg zapłać!”

I teraz znowu zapraszam wszystkich tutaj zgromadzonych, wszystkich, którzy tu przybyli z róż­nych stron, także i spoza waszej diecezji, spoza Wisły, spoza Sanu, spoza gór: naszych braci i siostry z archidiecezji lwowskiej oraz z diecezji Kamieniec Podolski, z diecezji Żytomierz, którzy tu licznie przybyli ze swoimi biskupami, także braci i siostry Słowaków, obecnych tu z biskupem Presova. Zapraszam wszystkich, którzy są z nami zjednoczeni duchowo, proszę, abyśmy poprzez tę wspólną modlitwę włożyli szczególną koronę na skronie Bogurodzicy, Matki Słowa Wcielonego, Matki Kościoła, Matki naszej!