Homilie i kazania

Wszystko ma swój czas

Wpisany przez Admin

Wszystko ma swój czas

(Zakończenie roku)

  1. Czas jest darem.

Czas szybko mija, ucieka z teraźniejszości w przeszłość. Sukcesy miną, zyski wybledną – zostanie to, co Boże i trwałe. Czas miniony już do nas nie należy, idzie w mrok historii. To smutna prawda Drodzy Bracia i Siostry, że nie wszystkie drogi prowadzą dzisiaj ludzi do kościoła. Wielu pójdzie na  bal dotykający Bogu ducha winnego św. Sylwestra ! Przeciętny Polak zostanie w domu , by w najbliższym gronie porozmawiać o tym co było, spróbować odgadnąć, co będzie. A my ? My swoje kroki skierowaliśmy tutaj do kościoła, a serca ku Bogu, aby najpierw podziękować za obfitość łask otrzymanych z Bożej Opatrzności, za zwyciężenie wielu trudności życia, a może i za krzyże, które Bóg dopuścił na nas, może dla naszego hartu ducha, abyśmy umieli jak Chrystus je dźwigać!

Mędrzec z Księgi Koheleta mówi: „Wszystko ma swój czas i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod nie­bem. Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co posadzono, czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania, czas płaczu i czas śmiechu, czas zawodzenia i czas pląsów” (Koh 3,1-4).

Czas jest darem życia. Współczesny człowiek coraz mniej potrafi zatrzymać się w miejscu, czekać, przypatrywać się, także sobie. Pewien stary Indianin powiedział białemu człowiekowi: „Wy macie zegarki, my mamy czas”. Jest zrozumiałe, że dziś i my będziemy coraz częściej zerkali na zegarek. W tej chwili miejmy jednak czas na dziękczynienie i na refleksję. Niech każ­dy z nas zapyta siebie: Jak poznawałem Prawdę, która Ciałem się stała? Czy swym życiem umiłowałem Chrystusa? Czy mam dość odwagi, by kontemplować i naśladować Chrystusa?

Niepokoi mnie, że jest w Polsce tyle wrogości, rozpychania się łokciami, inni nie mając odwagi i śmiałości milczą i cierpią. Tyle przestępstw nawet w dziecinnym wieku,  sądy nie nadążają wydawać wyroków skazujących. To znów afery, włamania, wiele zwyrodniałych, nikczemnych wydarzeń. Co nas ratuje ? – dwie rzeczy : Bóg i ster mocno trzymany w rękach! Chciałbym ku pocieszeniu powiedzieć, że przyszłość należy do tych, którzy kochają! Nie do tych, którzy nienawidzą. Do tych, którzy wierzą, a nie do tych, którzy nie wierzą.

Odwiedzał Polskę z dalekiej północy. Przyglądał się nam Polakom. Wyznał z rozczarowaniem, gościnni, a nerwowi, kąpani w gorącej wodzie, zmienni jak pogoda. Serca maja dobre w dniach trudnych,  lekkomyślne, gdy im trochę lepiej. Wszyscy gdzieś pędzą, nie mają czasu dla siebie, dla Boga, dla drugiego człowieka. Wydaje mi się – dodał – nie mogą być szczęśliwi, bo nie mają czasu na modlitwę.

Czasu nie  zdołamy zatrzymać. Możemy jednak sami zatrzymać się w miejscu, popatrzeć na ziemię, na ludzi, ku niebu i w swoje ludzie ,,ja”.  Na nic życie bez przerwy w biegu. Dlaczego nie możemy tego pojąć? Epoka życia w pośpiechu, pracuj w pośpiechu, mów w pośpiechu, nawet umieraj w pośpiechu!  Atrybutem Boga nie jest pośpiech, ale wieczność, a Jego darem jest pokój. Dzieckiem zaś pokoju jest skupienie, którego nam potrzeba jak wody i słońca.

  1. Jak wykorzystaliśmy dar czasu.

Dziś, kiedy kończy się kalendarzowy rok, zostajemy we­zwani, byśmy z wdzięcznością wspominali przeszłość, całym sercem przeżywali teraźniejszość i ufnie otwierali się na przy­szłość. „Jezus Chrystus, wczoraj dziś, ten sam na wieki”

Jesteśmy dziś świadkami, jak gwarancje udzielane nam przez współczesną cywilizację na naszych oczach utraciły wia­rygodność. Cywilizacja ta nie wytrzymała naporu fali zła, okrucieństwa i występku, w jaką przerodziły się prądy złe, ukryte w głębi duszy ludzkiej. Gdzie więc winniśmy szukać wskazówek jak odnaleźć sens życia? Musimy zdać sobie spra­wę, że myśl biblijna dostarcza nam odpowiedzi, jak radzić so­bie z problemami, które nas przerażają. Biblia nic nie straciła ze swej aktualności, ale wyprzedziła nas o całe wieki.

Czy w minionym roku sięgaliśmy po tekst Pisma Święte­go? Czy słuchaliśmy z uwagą kazań ? czy sięgaliśmy po katolicka książkę i prasę katolicką?

Do Cadyka przyszedł młody człowiek i powiedział, że trzy razy przeczytał cały Talmud. „Mówisz – odpowiedział Cadyk – że mimo młodego wieku trzy razy przeszedłeś przez Talmud, a ile razy Talmud przeszedł przez Ciebie?”

Przysłowie afrykańskie mówi: „Tylko człowiek cierpliwy zbiera to, co dojrzało”. Życie jest nieustannym zmaganiem z fałszem. Życie religijne jest nieustanną pielgrzymką, nigdy naiwnym optymi­zmem. Dopiero śmierć kładzie kres tej podróży. Kiedy wie­rzymy, że dotarliśmy do Ziemi Obiecanej, a wciąż jesteśmy na pustyni, oszukujemy samych siebie. Ten, kto sądzi, że doszedł do końca, jest w istocie człowiekiem skończonym.

W tym kontekście postawmy sobie dziś kolejne pytania: Jak staraliśmy się o życie w łasce uświęcającej? Czy pamięta­liśmy o tym, że grzech zabija to życie? Czy łatwo nie rezy­gnowaliśmy z pracy nad sobą? Czy mieliśmy świadomość zła? Zastanówmy się nad tym, jak przeżywaliśmy dzień Pański. Msza św. – nasze uczęszczanie w każdą niedziele i święta? Ten wielki problem rani i obraża nie tylko nas – ale przede wszystkim  dobrego Boga. Tylu rodziców nie zdaje sobie sprawy z podwójnego grzechu – własnego niedbalstwa, zaniedbania, oraz dania dzieciom i młodzieży zgorszenia, złego przykładu. Niech to nabożeństwo, dzisiejszy akt przebłagania będzie wołaniem  do Boga o opamiętanie.

  1. Wezwani do wdzięczności.

Zaglądnijmy do naszych wydarzeń minionego roku. Radością zazwyczaj są narodziny dziecka. Choć już coraz częściej słyszymy o strasznych przestępstwach dokonanych wobec niewinnych, bezbronnych dzieci.            Dziękujemy dobremu Bogu ; u nas ochrzczono _____   małych dzieci

Do Stołu Pańskiego w dniu I Komunii św. przystąpiło _______ dziewięciolatków. Co do kontynuacji  tak wspaniałego życia z Chrystusem Eucharystycznym u wielu dzieci i ich rodziców mamy duże zastrzeżenia.

Rycerzami Chrystusa poprzez Sakrament Bierzmowania stało się _____ młodych parafian – było to w dniu ____ br. Drodzy rodzice i świadkowie popatrzcie czy jeszcze zostało w nich coś  z tego rycerstwa, z męstwa i pobożności. Dlaczego nie widzimy ich  wszystkich na niedzielnej Mszy św.?

Spada ilość nowych rodzin katolickich – ślubów u nas było tylko _______ bolą nas niespełnione nadzieje wobec tych, którzy u nas żyją bez sakramentalego związku, a nie ma ku temu przeszkód.

            W tym roku odwiedziliśmy chorych w czasie rekolekcji wielkopostnych i w adwencie, w pierwsze piątki i soboty miesiąca i w czasie choroby ________ osób.

           Do Pana odeszło kończąc swoja ziemską pielgrzymkę ______ osób w tym niektórzy bez pojednania z Bogiem z powodu nagłej śmierci. Pamiętajmy o naszych drogich zmarłych w stałej modlitwie w domu, w kościele i przy grobie. Znamy ten ból, ale i nadzieję u miłosiernego Boga.

W naszym kościele w kończącym się dzisiaj roku udzielono ___________ Komunii św. – jesteśmy wdzięczni wszystkim tym parafianom , którzy nawet codziennie przychodzą do kościoła na Msze św. , pokrzepiają swe ludzkie siły Boskim Chlebem. Nasze wyrazy wdzięczności kieruje do tych pierwszo-piątkowych  w różnym wieku przybywającym do świątyni. Wasz udział w Chrystusowej Uczcie staje się wasza mocą,  jest pomocą dla tych, którym ofiarujecie modlitwę i Komunie  św., jest budującym przykładem dla innych nie mających odwagi i siły do częstego spotykania się z Chrystusem.

              To czego dokonaliśmy z prac gospodarczych w minionym roku, to mianowicie : __________________  jest owocem naszej wspólnej troski, ofiarności . Bogu niech będą dzięki i wam ofiarodawcom, że w tych trudnych czasach, w czasie biedy i bezrobocia udało nas się tyle dobra dla naszej wspólnoty, dla świątyni wykonać.

         Niech nasza dzisiejsza adoracja dziękczynno-wynagradzająca będzie wyrazem naszej wdzięczności Bogu i zadośćuczynienia za tych, którzy darowany im przez Boga czas zmarnowali. Niech spojrzą wszyscy ludzie  dobrej i złej woli na ten zegar z napisem: ,, jedna z tych godzin będzie dla ciebie ostatnią”.  Jeden z myślicieli naszych czasów, Henry Van Dyke napisał: ,,Czas  za wolny dla czekających. Zbyt gwałtowny dla lękających się . Zbyt długi dla cierpiących. Zbyt krótki dla tych, którzy wesela się. Ale dla tych, którzy kochają – czas jest wiecznością”.

         Prośmy więc dziś wszyscy, aby Bóg bogaty w miłosierdzie przyjął od nas modlitwę dziękczynienia, przebłagania, wynagrodzenia i prośby. Amen

Ks. Ireneusz Folcik