Inne artykuły Newsy

Pieśni adwentowe

Wpisany przez Admin

„Rok kościelny (annus ecclesiasticus) rozpoczyna się Adwentem, który jest czasem przygotowania na przyjście (adventus) Pana, na Boże Narodzenie. Nazwa „Roraty” pochodzi od pierwszych słów mszy adwentowej o Matce Bożej Rorate caeli, tj. Spuśćcie rosę, niebiosa. Ta tęsknota za Zbawicielem, za łaską Jego, tchnie z każdej pieśni adwentowej.”

            Tymi słowami rozpoczyna się zbiór pieśni adwentowych w kolejnych wydaniach „Śpiewnika kościelnego” ks. Jana Siedleckiego. Rozpoczyna ten zbiór „Roratna pieśń mszalna” określana jako „starożytna”, czyli bardzo dawna: W czasie smutnym adwentowym, jak przed przyjściem Chrystusowym, z żalem serca rozważamy, z patriarchami wołamy: Spuśćcie nam Zbawcę, niebiosa!

            Spośród śpiewów adwentowych warto wymienić Hymn Św. Ambrożego Creator alme czyli Stworzycielu gwiazd świecących i Veni redemptor gentium czyli Przyjdź, o zbawienie pogańskie, obydwa z IV w., tłum. z XVI w., melodie określane jako „starożytne”, a także antyfonę Alma, czyli Matko Odkupiciela, ułożoną przez Hermanusa Contractusa w XI w., z tekstem polskim z XIII w. Z XV wieku pochodzi Ave hierarchia, zachowana w dawnych rękopisach, czyli Zdrowaś bądź Maryja, niebieska lilija. Wiek XVI przynosi antyfonę Ecce Dominus veniet, czyli Oto Pan Bóg przyjdzie, następnie pieśń Boże wieczny, Boże żywy, Odkupicielu prawdziwy, a także Po upadku człowieka grzesznego. Z XVII wieku pochodzi Creator alme siderum, czyli Głos wdzięczny z nieba wychodzi, dostojny Hejnał wszyscy zaśpiewajmy,  bardzo popularny do dziś Archanioł Boży Gabryjel, staniątecka Ave maris stella czyli Gwiazdo morza głębokiego, a także Urząd zbawienia ludzkiego.

            Wspomnieć jeszcze trzeba siedem antyfon adwentowych O sapientia, czyli Mądrości, która z ust Bożych wypływasz, opartą na łacińskim śpiewie adwentowym Rorate caeli desuper pieśń Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry, z XVIII w. popularną do dziś Spuśćcie nam na ziemskie niwy, wreszcie do słów poety F. Karpińskiego Grzechem Adama ludzie uwikłani.

            Trzeba przyznać, że w porównaniu z innymi okresami roku kościelnego nie ma tych adwentowych śpiewów wiele. Okres Adwentu jest krótki, przygotowujący do radosnego przeżywania Bożego Narodzenia, jakże bogatego w tradycji, obrzędach, kulturze chrześcijańskiej na całym świecie. Niniejszy wybór śpiewów adwentowych jest tylko przedstawieniem tych może najbardziej znanych, kultywowanych przez wieki w tradycji Kościoła.

            Ze współczesnych śpiewów adwentowych chciałbym jeszcze na koniec wymienić choćby kilka (powstaje ich coraz więcej), jak choćby Stwórco gwiaździstych przestworzy ks. Z. Bernata, Jak błyskawica znak Twój zajaśnieje ks. I. Pawlaka, Oto Pan przybywa i Błogosławiona jesteś Maryjo ks. W. Kądzieli, Czekam na Ciebie, Jezu mój mały i Wypatrujcie tęsknie wieszczonego Pana, ta ostatnia pieśń prawdopodobnie do słów M. Kopernika, obie w opr. ks. Z. Piaseckiego, Przybądź, Panie, bo czekamy ks. J. Kowolika, Przyjdź do nas, przyjdź, Panie Jezu i Niech się radują niebiosa i ziemia (opr. ps. 95) ks. S. Ziemiańskiego, Radujcie się zawsze w Panu  I. Pfeiffer, Pan jest blisko, już przychodzi s. Imeldy, a także różne opracowania Marana tha.

            Kończę ten skromny wybór śpiewem benedyktynów tynieckich, który zaczerpnąłem ze zbioru „Exsultate Deo”, wyd. Fundacji „Światło-Życie”, Katowice 1998 r., s. 361: W tym świętym czasie oczekiwania równajmy ścieżki naszego życia, by Pan nas zastał przygotowanych na swoje przyjście. Amen.

 

Andrzej Szypuła