Newsy

Komentarze do liturgii Triduum Paschalnego

Wpisany przez Admin

KOMENTARZE DO MSZY ŚWIĘTEJ WIECZERZY PAŃSKIEJ

Komentarz przed Mszą Świętą

Dobiegł końca Wielki Post – okres przygotowania do Wielkanocy. Została nam dana szansa powrotu do źródła naszej wiary. Mogliśmy oczyścić się i zawrócili z dróg, które nie prowadzą do Boga oraz uświadomić sobie potrzebę odnowienia łask sakramentu chrztu świętego. I oto dzisiaj rozpoczyna się nowy etap. Wchodzimy w samo centrum tajemnic naszej wiary: w tajemnicę Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Czas się wypełnił i niezależnie od tego, jak się przygotowaliśmy, nadeszła godzina, w której zbawienie, stanie się wśród nas obecne. Prośmy Boga o łaskę, aby udział w tych świętych obrzędach uświęcił nas i bardziej jeszcze ku Niemu pociągnął; aby Pascha Jezusa, którą w trzech dniach naszego zbawienia przeżyjemy, oddziaływała w dalszym życiu wiary.

Wielki Czwartek z Wieczerzą Pańską, Wielki Piątek i Wigilia Paschalna – to trzy kolejne etapy świętowania największej Tajemnicy naszej wiary: tajemnicy Paschy Chrystusa. Obrzędy, w których będziemy uczestniczyć, mają nam tę tajemnicę uobecnić. Pascha Chrystusa stanie się naszą paschą, gdy prowadzić nas będzie do odnowienia wiary w Niego i uświadomienia sobie, że całe nasze życie zanurzone jest od chrztu świętego w życiu Zbawiciela.

Dziś w Wielki Czwartek sięgniemy do samego źródła, z którego wywodzi się Msza Święta – do Ostatniej Wieczerzy. Właśnie wówczas Jezus Chrystus, w obliczu czekającej Go męki, w nocy, w której miał być wydany, ustanowił Sakrament Ciała i Krwi Swojej.

Podczas dzisiejszej liturgii na znak radości i wdzięczności, odśpiewamy uroczyście hymn Chwała na wysokości Bogu, który był opuszczany przez cały okres Wielkiego Postu. Odezwą się również dzwony, aby podkreślić podniosły charakter tej chwili.

Po liturgii pozostanie puste tabernakulum, aby nam uprzytomnić, że Jezus pojmany po Ostatniej Wieczerzy został odłączony od swoich bliskich i wydane w ręce wrogów. W memencie Ostatniej Wieczerzy Jezus już przeżywał swoją śmierć i rozpoczęło się Jego przejście do zmartwychwstania. Ta Pascha Bożego Syna przyniosła nam zbawienie, bo odchodząc do Ojca, Jezus pozostał z nami w Tajemnicy swojego Ciała i Krwi – w Najświętszym Sakramencie. Podzielił się z nami życiem, które za nas ofiarował.

Po Mszy Świętej, podczas adoracji Najświętszego Sakramentu w ciemnicy, każdy z nas może rozważyć ostatnie polecenie, jakie zostawił uczniom Jezus przed wejściem do Ogrodu Oliwnego: „Miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem”.

Niech każdy nasz gest i każde słowo wyrażą wewnętrzne pragnienie spotkania z Jezusem Chrystusem, naszym Zbawicielem.

Komentarz przed czytaniami

Pierwsze Czytanie ukazuje nam opis spożywania baranka przez Żydów w noc, która miała być nocą ich wyzwolenia. To wydarzenie przypominał posiłek paschalny spożywany przez Jezusa i uczniów. Jednaj Jezus miał nadać mu nowe znaczeni, jak to pokazuje święty Paweł w najstarszym dostępnym dla nas opisie ustanowienia Eucharystii. Usłyszymy to w drugim czytaniu. W Ewangelii święty Jan przypomni nam wielką lekcję pokory i służby, jaką Jezus chciał związać ze swoją pamiątką. Pamiętajmy, że Chrystus, jako pokorny Sługa umywający nogi swoim uczniom, w Eucharystycznej Ofierze nieustannie nam służy i obmywa nas z grzechów. Wzywa nas także, abyśmy naśladowali Go w pokorze i miłości do wszystkich. Słuchajmy z uwagą słowa, które kieruje do nas sam Bóg.

Komentarz przed obrzędem obmycia nóg

Za przykładem naszego Pana celebrans obmyje nogi 12 mężczyznom. Kapłan ponowi gest Chrystusa, klękając przed człowiekiem – bratem, aby ukazać nam sens kapłaństwa jako służby. Wszyscy chrześcijanie należą do ludu kapłańskiego, królewskiego i prorockiego, dlatego ta potrójna misja, którą otrzymaliśmy w dniu chrztu, spełnia się jedynie w duchu wzajemnej służby.

Uczestnicząc w tym obrzędzie, wzbudźmy pragnienie trwania zawsze we wspólnocie z Chrystusem i naśladowania Jego przykładu przez wzajemną służbę w pokorze i miłości. Przyjmijmy ten znak w duchu wiary pamiętając, że miłość i służba są najważniejszymi cechami wyróżniającymi uczniów Chrystusa. W czasie obrzędu obmycia nóg wszyscy siedzimy.

Komentarz przed procesją do ołtarza wystawienia

Dzisiaj celebrans nie mówi: „Idźcie w pokoju Chrystusa”, ale za chwilę, w procesji, przeniesie Najświętszy Sakrament do ołtarza wystawienia, tzw. „ciemnicy”, która symbolizuje więzienie Jezusa i całą tę rzeczywistość od modlitwy w Ogrodzie Oliwnym, aż do drogi krzyżowej.

Tak jak niegdyś Jezus pragnął, aby uczniowie towarzyszyli Mu w godzinach modlitwy i trwogi konania w Ogrójcu, tak dzisiaj oczekuje naszej obecności i modlitewnego czuwania, abyśmy nie wpadli w pokusę niewiary i beznadziei. Mamy możliwość by w ciszy adorować naszego Zbawiciela dzisiaj wieczorem i przez cały jutrzejszy dzień. Czuwajmy i módlmy się; niech to będzie znakiem wiary i miłości do Tego, który do końca nas umiłował. Bądźmy wdzięczni Panu za sakrament Jego miłości i obecności. Niech każdy znajdzie choćby chwilę czasu, by nawiedzić świątynię także jutro – w Wielki Piątek.

 

KOMENTARZE DO LITURGII MĘKI PAŃSKIEJ

Komentarz przed rozpoczęciem liturgii

Wieczór Wielkiego Piątku to uobecnienie odkupieńczej śmierć naszego Pana Jezusa Chrystusa. Nie sprawuje się dzisiaj ofiary eucharystycznej. W dniu męki Pana grzech i śmierć zostały pokonane na krzyżu. Grzech został zwyciężony u samych korzeni, raz na zawsze, i nic nie zdoła oddzielić nas od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie. Dlatego również dzisiaj, rozważając otchłań męki i osamotnienia naszego Zbawiciela, możemy korzystać z owoców Jego śmierci – zwycięstwa, i spotkać Go w słowie Bożym i Komunii świętej.

Liturgia Wielkiego Piątku składa się z czterech części: liturgii słowa, adoracji Krzyża świętego, Komunii świętej i przeniesienia Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego.

Za chwilę kapłan, upadnie w milczeniu przed ołtarzem – symbolem Chrystusowej ofiary. Leżąc krzyżem będzie modlił się razem z nami do Ojca, który jest obecny pośród nas, tak jak był obecny przy męce swojego umiłowanego Syna. Włączmy się w tę postawę i dziękujmy za dar odkupienia; za to, że Bóg nas nigdy nie opuszcza i pragnie naszego zbawienia. Dziękujmy za łaskę trwania przy Chrystusie, którą zapoczątkował w nas chrzest święty.

Komentarz przed liturgią słowa

Rozpoczyna się Liturgia Słowa. Proroctwo Izajasza, które usłyszymy w pierwszym czytaniu, przepowiada owoce męki i cierpienia Mesjasza, na którego Pan „zwalił winy nas wszystkich”. Cierpienie człowieka, zwłaszcza niewinnego, pozostanie zawsze tajemnicą. Odpowiedź dał nam Chrystus. On z drogi Krzyża uczynił drogę chwały.

Drugie czytanie ukaże nam Chrystusa, jedynego i najwyższego Arcykapłana, który stał się sprawcą zbawienia dla wszystkich, którzy Go słuchają. Chrystus jest naszym Pośrednikiem u Ojca, dlatego z ufnością zbliżmy się do tronu łaski. Tym tronem łaski jest dziś dla nas zwycięski Krzyż.

W Ewangelii słuchać będziemy opisu Męki Pańskiej. Dziś święty Jan zaświadcza nam o tym co widział na Golgocie. Umiłowany uczeń od początku patrzy na Jezusa oczami wiary. Dla niego Ukrzyżowany jest Królem, wiecznym Synem Bożym, Światłością oświecającą każdego człowieka; odsłania nam Boże serce, które nie chce nas sądzić, ale zbawić. Słowo Boże oświetli nasze doczesne zmaganie z krzyżem życia. Słuchajmy z uwagą dziękując Bogu że odkupił nas przez cierpienie.

Komentarz przed modlitwą wiernych

Jesteśmy obecni przed Chrystusem wiszącym na ołtarzu krzyża, na którym złożył w ofierze swoje życie za wszystkich ludzi. Podwyższony na ziemię pociągnął wszystkich do siebie. Dlatego modlić się będziemy za wszystkich ludzi i cały świat. W tym roku, w 1050 rocznicę chrztu Polski, w szczególny sposób włączymy się w modlitwę powszechną za katechumenów. Przypomnijmy sobie własny chrzest, przez który zjednoczyliśmy się z Chrystusem, otworzyły się dla nas łaski płynące z Jego Krzyża. Na Krzyżu Pana nowe życie bierze swój początek. Dlatego jako pierwociny owoców Krzyża chcemy modlić się za każdego człowieka i cały świat. Niech nasze każdorazowe „Amen” na modlitwę kapłana, będzie świadomym włączeniem się i osobistym potwierdzeniem zanoszonych do Pana Boga próśb.

Komentarz przed adoracją Krzyża

Zakończyła się liturgia słowa Bożego. Wprowadziła nas ona w sens tajemnicy Męki i Śmierci naszego Pana oraz zwiastuje Jego Zmartwychwstanie. Słowo Boże oświetliło nas samych, naznaczonych Krzyżem Pana w dniu chrztu świętego. Dlatego teraz chylić będziemy przed Nim nasze głowy. Na trzykrotne słowa kapłana: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, ze czcią przyklękniemy i odpowiemy wspólnie „Pójdźmy z pokłonem” wyrażając wdzięczność Chrystusowi za trud naszego zbawienia.

Komentarz przed Komunią świętą

Od Krzyża liturgia prowadzi nas do Komunii świętej, pragnąc nam przez to powiedzieć, że między Ofiarą na Krzyżu a Eucharystią istnieje ścisły związek.

Za chwilę kapłan ukaże nam już nie drzewo Krzyża, ale samego Chrystusa, w Jego eucharystycznym i uwielbionym Ciele. Przyjmując Pana Jezusa do swojego życia, upodabniamy się do Niego w oddaniu i codziennym posłuszeństwie Bogu Ojcu, aż do śmierci. Zjednoczenie z Chrystusem otwiera nam możliwość trwania w doświadczeniu osobistego krzyża. Uczy nas postawy zaufania Ojcu, który w swojej miłości nie zapomina o nas.

Komentarz przed procesją do Grobu Pańskiego

Na zakończenie liturgii wielkopiątkowej przenosi się Najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego. Naszą uwagę kierujemy przede wszystkim na wystawiony w monstrancji Najświętszy Sakrament. Grób Pański jest wypełniony prawdziwą obecnością Chrystusa. Adorując Chrystusa, rozważajmy Jego Mękę. Niech stanie się ona dla nas źródłem siły i wezwaniem do ciągłej zmiany myślenia i kierunku życia, abyśmy żyli już nie dla siebie, lecz dla Tego, który dla nas umarł i zmartwychwstał. Grób Jezusa Chrystusa nie był tragicznym końcem, lecz miejscem oczekiwania na nowe życie, nowy początek. Czuwanie przy symbolicznym Grobie Pańskim może pobudzić nas samych, stworzonych na nowo w Jezusie Chrystusie, do ponownego wyboru Go jako jedynego Pana i Zbawiciela.

KOMENTARZE NA WIGILIĘ PASCHALNĄ

Komentarz przed rozpoczęciem liturgii

Wigilia Paschalna, w której będziemy uczestniczyć, stanowi centralny moment celebracji naszej wiary. Dzisiaj bowiem dopełnia się wszystko to, co rozważaliśmy
i przeżywaliśmy w Wielki Czwartek i Wielki Piątek.

Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa przygotowanie do święta Zmartwychwstania koncentrowało się wokół czuwania na modlitwach, śpiewach i słuchaniu Słowa Bożego. Pierwsi chrześcijanie rozumieli dobrze, że nasze życie jest oczekiwaniem na powtórne przyjście Pana, nie przebrzmiały bowiem jeszcze w ich uszach słowa Jezusa: „Czuwajcie, bo nie znacie dnia ani godziny, kiedy Syn Człowieczy przyjdzie”. Dlatego obchodząc i wspominając pierwsze przyjście Jezusa, zakończone śmiercią i zmartwychwstaniem, wierzący wyczekiwali jednocześnie Jego powtórnego przyjścia, które im zapowiedział. Głosili Jego Śmierć, wyznawali Jego Zmartwychwstanie, oczekując, aż przyjdzie w chwale.

W tę właśnie noc, w której Chrystus zmartwychwstał, dokonują się ogromne tajemnice naszej wiary. Jeszcze wtedy, gdy pierwsi nasi rodacy otrzymywali chrzest święty, była to wspólna rocznica chrztu świętego dla wszystkich dorosłych. W noc Wigilii Paschalnej przyjmowało się chrzest. Stąd właśnie znamy datę chrztu Mieszka I:
14 kwietnia 966 roku, bo to była noc Zmartwychwstania Pańskiego. Jak dla Izraela, dla ludu Starego Testamentu, największym świętem religijnym i narodowym jest noc wyjścia całego narodu z Egiptu, z niewoli do własnej ziemi, podobnie dla wszystkich chrześcijan Wielka Noc jest największym świętem osobistym i wspólnotowym. Obchodząc to wielkie święto, wspominają oni swoje włączenie do ludu Bożego, który otrzymał obietnicę życia wiecznego dla każdego, kto wierzy w Zmartwychwstałego i w tej wierze swoim postępowaniem trwa.

To samo czynimy dzisiaj i my, pragnąc głębiej pojąć zasadniczy sens wielkich tajemnic naszej wiary, naszego życia teraźniejszego i przyszłego.

Dzisiejsza liturgia, będzie drogą wiodącą w kierunku fundamentów chrześcijaństwa – do Chrystusa, który jako pierwszy przeszedł ze śmierci do życia; do Chrystusa, który jest światłem wiodącym ku życiu w chwale; do Chrystusa, który na chrzcie świętym dał nam nowe życie, a w Eucharystii jest dla na nieustannie źródłem tego nowego życia.

Liturgia będzie się składać z następujących części: na początku odbędzie się obrzęd światła. Na zewnątrz nastąpi poświęcenie ognia, od którego zostanie zapalony paschał – świeca symbolizująca Chrystusa zmartwychwstałego.

Następnie w nastroju radości przejdziemy do liturgii słowa Bożego, podczas której rozważać będziemy wielkie dzieła, jakich Bóg dokonuje w dziejach ludzkości.

W odpowiedzi na słowo Boże, przejęci pragnieniem, aby i nasze życie włączyło się w wielkie plany Boże i służyło ich wypełnieniu, odnowimy przyrzeczenia złożone niegdyś na naszym chrzcie. Zakończymy czuwanie udziałem w liturgii Eucharystii, przyjmując Komunię świętą, łączącą nas ostatecznie ze zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem. Potem wyjdziemy na zewnątrz, by ogłosić światu: „Chrystus zmartwychwstał – prawdziwie zmartwychwstał”.

Za chwilę kapłan poświęci rozpalony na zewnątrz ogień, następnie zapali od niego paschał. Kapłan wyżłobi w nim znak krzyża, pierwszą i ostatnią literę alfabetu greckiego: Alfę i Omegę, oraz cztery cyfry oznaczające bieżący rok. Chrystus jest bowiem Alfą i Omegą wszelkiego stworzenia, jego początkiem i końcem. Przez Niego wszystko się stało i w Nim wszystko – cały wszechświat, znajdzie swój kres.

Na krzyżu wyrytym w paschalnej świecy umieszcza się pięć czerwonych ziaren żywicy. Przypominają nam one rany Chrystusowe.

Po zapaleniu paschału poświęconym ogniem, kapłan wzniesie go ku górze śpiewając: „Światło Chrystusa”, na co my wszyscy odpowiemy pełni wdzięczności: „Bogu niech będą dzięki”. Uformuje się procesja i paschał uroczyście zostanie wniesiony do świątyni. Przypomnijmy sobie w tym momencie słup ognia, przypomnijmy obłok, który prowadził lud Izraela do Ziemi Obiecanej. Z zewnątrz, z ciemności mamy wejść do kościoła za światłem Chrystusa. To światło jest światłem wiary. Po drugim śpiewie kapłana, zapalimy nasze świece od ognia świecy paschalnej i jedni drugim będziemy to światło podawać. Podobnie, jak przekazujemy to światło, tak mamy dzielić się wiarą: ci, którzy ją przyjęli, którzy uwierzyli , dzielą się nią z innymi. Znak ten oznacza także, że w naszym życiu może zapłonąć także światło Chrystusa, oświetlające mroki naszego serca; światło, które otrzymaliśmy na chrzcie świętym, a teraz podczas tej liturgii pragniemy rozpalić je na nowo.

Gdy kapłan po raz trzeci zaintonuje: „Światło Chrystusa”, zostaną zapalone światła w kościele. Otaczająca nas dotąd ciemność zniknie bez śladu. Nasze czuwanie, które do tej chwili upływało we mroku, w nastroju powagi, stanie się pełne radości, bo Chrystus, którego powtórnego przyjścia w chwale oczekujemy, jest wśród nas obecny. Jego światło prowadzi nas ku niebieskiej ojczyźnie – jak słup ognisty prowadził Izraelitów w ich wędrówce do Ziemi Obiecanej.

Komentarz przed śpiewem orędzia paschalnego

Przyjmijmy teraz pełne radości orędzie paschalne – hymn ku czci Jezusa Chrystusa, światłości świata. Przed wiekami Bóg za pomocą poprzedzającego ich słupa ognia prowadził naród wybrany przez pustynię z niewoli egipskiej do Ziemi Obiecanej.

My wszyscy tutaj zebrani od dnia naszego chrztu pielgrzymujemy do niebieskiej ojczyzny drogą, którą oświetla nam swą nauką i przykładem zmartwychwstały Chrystus. Kto za Nim idzie, nie chodzi w ciemności grzechu.

W tym duchu słuchajmy orędzia, zwiastującego nam Wielką Noc – Noc Paschy, noc przejścia Chrystusa ze śmierci do życia – najważniejszy czas w całym roku liturgicznym i w naszym życiu, jako ludzi należących do Chrystusa – ludzi ochrzczonych. Tekst orędzia wytłumaczy nam symbolikę: światła, świecy i wymowę Wielkiej Nocy.

Komentarz przed Liturgią Słowa

Wszyscy gasimy świece i siadamy.

Rozpoczyna się Liturgia Słowa. Dzisiaj jest ona bogatsza niż zwykle. Obejmuje siedem czytań ze Starego Testamentu, jedno z Nowego Testamentu i Ewangelię.
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa, gdy tylko w tę noc udzielano sakramentu chrztu świętego, bogactwo czytań było katechezą dla katechumenów. Dla nas, gromadzących się dzisiaj na liturgii, podczas której nastąpi odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, niech teksty Pisma Świętego będą przypomnieniem podstawowych prawd wiary, przypomnieniem dzieła Stwórcy w historii zbawienia.

Czytanie 1: Rdz 1,1-2,2

Chrystus Zmartwychwstały jest doskonałym obrazem Ojca, pierworodnym nowego stworzenia, w które włączeni jesteśmy przez chrzest. Idea człowieka – obrazu, myśli zawarte w błogosławieństwie Bożym, naśladowanie Boga w Jego odpoczynku, mówią, że aby postępować drogą nowego życia, trzeba uznać swoją zależność od Boga. Na tej drodze Chrystus zwycięża wszelki chaos, wszelkie zło, a wszechświat stworzony przez Boga stanie się pewnego dnia duchową świątynią jedynego kultu.

Czytanie 2: Rdz 22,1-18

Godząc się na ofiarę ze swego jedynego syna, Abraham daje dowód wiary
w zmartwychwstanie. W ten sposób ofiara Izaaka i jego uwolnienie zapowiadają śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa. Obraz ten przypomina również wyższość ofiary duchowej oraz prawdę, że naszą niezawodną nadzieją jest Bóg, nie człowiek. W Bogu, nie zaś w Izaaku musiał złożyć swą nadzieję Abraham i dlatego zwyciężył. W Bogu złożył swą nadzieję Chrystus i dlatego Bóg Go wywyższył. Gdy i ja całkowicie w Bogu położę swą ufność, chrzest będzie dla mnie początkiem drogi ku zmartwychwstaniu.

Czytanie 3: Wj 14,15-15,1

Zmartwychwstały Chrystus to nowy Mojżesz, który prowadzi nas przez wody chrztu świętego, zwyciężając grzech i obdarzając nas wolnością dzieci Bożych w chrzcie świętym, stwarza nowy naród wybrany. Zwycięstwo to i wolność utrwala w nas przez każde uczestnictwo w Eucharystii, która uobecnia Jego śmierć i Zmartwychwstanie.

Czytanie 4: Iz 54,4a.5-14

Nowa Jerozolima, Miasto-Oblubienica, Kościół zrodzony został przez Boga w Jego wiecznej, niezmiennej miłości. To nie dzieło naszej „sprawiedliwości”. Człowiek ochrzczony powinien uznać, że w miłości Boga jest inicjatywa naszego zbawienia, w Nim nasze usprawiedliwienie. Naszą odpowiedzią wobec Ojca jest wierność Chrystusa – jedynego umiłowanego Syna. Postawę tę Eucharystia „celebruje”, proponuje i obdarza nią uczestników.

Czytanie 5: Iz 55,1-11

W chrzcie świętym Zmartwychwstały Chrystus zawiera z nami nowe i wieczne przymierze: nie z samym Dawidem wiąże swoje obietnice, obdarza nimi cały lud wybrany. Ale to nowe przymierze nie zapewnia nam posiadania wartości przyrodzonych , królestwa ziemskiego. Istnienie tego przymierza, jego trwanie, nie zależy również od takich wartości, nie rodzi ziemskiego dobrobytu. „Pokarmem” tego Przymierza, jego siłą, mocą jest słowo Boże, jego poznanie. A słowo Boże przyjęte przez nas, nie będzie bezowocne. Sprawi ono, że każdy kto nas widzi, zobaczy i Ojca (por. J 14,9), bo „On cię przyozdobił”.

Czytanie 6: Ba 3,9-15.32-4,4

Bóg jest źródłem mądrości i ochrzczeni powinni zaufać i być wierni Jego prawu. Ale Mądrość Boża objawiła się wśród ludzi w Jezusie Chrystusie. Dlatego ochrzczony, chcąc żyć zgodnie z mądrością, idzie za Chrystusem.

Czytanie 7: Ez 36,16-17a.18-28

Chrzest jest nowym stworzeniem: serce nowe… duch nowy… To nowe stworzenie jest dziełem Boga; On sam jest ministrem liturgii oczyszczenia i odnowienia. Człowiek niezdolny jest do tego na skutek swych grzechów. Powinniśmy więc towarzyszyć temu aktowi Boga i starać się go w sobie zachować przez odpowiednie życie moralne.

Komentarz przed „Chwała na wysokości Bogu”

Dobiegły już końca czytania ze Starego Testamentu. Ich pełny sens, ukryty przed Żydami, odsłonił się wraz z przyjściem Chrystusa. Jego światło wskazuje nam drogę i nas prowadzi. Świece zapalone teraz na ołtarzu oznaczają, że nasza świąteczna radość dosięga szczytu. W tym podniosłym nastroju i przy dźwięku dzwonów będziemy wielbić Boga, śpiewając hymn radości ku Jego chwale.

Komentarz przed epistołą

Czytanie 8 Rz 6,3-11

Chrystus obdarza nas w chrzcie świętym nowym życiem, dar ten ubogaca
w Eucharystii. Jego istotą jest uwolnienie od grzechu, wolność dzieci Bożych. Urzeczywistnia się ona, gdy wykorzystujemy jego wolność ku chwale Boga, Ojca naszego. Niepotrzebny i niewłaściwy jest legalizm Starego Testamentu. Syn posyła w nasze serca Ducha Ojca, który pogłębia w nas świadomość nowego życia oraz sprawia, że wiemy, co czynić, aby żyć w świętości, prawdzie i miłości; sprawia, że potrafimy tak żyć.

Komentarz przed liturgią chrzcielną

Rozpoczyna się trzecia część liturgii Wigilii Paschalnej – liturgia chrzcielna. Słowo Boże przybliżyło nam tajemnicę Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. Za chwilę będziemy śpiewać Litanię do Wszystkich Świętych, czyli tych naszych sióstr i braci, którzy już przeszli ze śmierci do życia i uczestniczą w chwale Zmartwychwstałego Chrystusa, a teraz wspierają nas – pielgrzymujących ku niebieskiej ojczyźnie – swoim wstawiennictwem. Prośmy o ich pomoc, aby przyrzeczenia chrzcielne, które za chwilę odnowimy, sprawiły przemianę naszego dotychczasowego stylu życia. Litanię śpiewajmy stojąc. Po dwukrotnym: „Chryste, wysłuchaj nas” kończącym litanię kapłan dokona poświęcenia wody chrzcielnej. W modlitwie, która zostanie odśpiewana, raz jeszcze pojawią się obrazy biblijne, które zapowiadały tajemnicę chrztu. Wsłuchajmy się w te słowa, wyrażające głęboką treść naszej wiary. Następnie odnowimy przyrzeczenia chrzcielne. Za ich odnowienie możemy dostąpić odpustu zupełnego.

Wszyscy teraz wstajemy i zapalamy świece od świec służby liturgicznej.

Komentarz przed liturgią eucharystyczną

Wpatrzeni w znak światła Chrystusa, umocniwszy swoją wiarę przez rozważenie słowa Bożego i odnowienie przyrzeczeń chrztu świętego, będziemy teraz sprawować liturgię eucharystyczną. W tę świętą noc Paschy, gdy w szczególny sposób staje przed nami obecne zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią, z radością składamy Jego i naszą Ofiarę. Uczestnicząc w pełni w tej eucharystycznej uczcie z radością dziękujmy Bogu za dar Chrystusowego zmartwychwstania.

Komentarz przed procesją rezurekcyjną

Chrystus zmartwychwstał. Ta niepojęta prawda, przekazywana z ust do ust przez pierwszych świadków radosnej nowiny, rozbrzmiewa w Kościele już od dwudziestu wieków. Jej echo docierające dzisiaj do nas pragnie wyrwać nas z odrętwienia i ożywić naszą wiarę, że zmartwychwstanie Pana jest wiecznie aktualne.

Podczas Świętej Nocy przeżywamy tajemnicę Zmartwychwstania. Jako zanurzeni przez chrzest Chrystusa, z radością w procesji rezurekcyjnej idźmy głosić prawdę
o Zmartwychwstaniu.

Będziemy szli za Chrystusem zmartwychwstałym, obecnym w Najświętszym Sakramencie, jako Jego uczniowie. Niechaj nasze serca płoną wiarą i miłością, jak serce Jego Matki i Apostołów.

Opracował ks. dr Krzysztof Golas

Teksty do pobrania:

KOMENTARZE NA TRIDUUM PASCHALNE 2016