„Bądźcie moimi naśladowcami…” - Refleksje porekolekcyjne…

Rekolekcje kapelanów 2011(2)
Rekolekcje kapelanów 2011(1)

Ludzie chorzy, cierpienie, modlitwa – to wielki, ale i trudny skarb Kościoła. Dlatego bywa zaskakujący i wymagający, lecz także bardzo ważny i potrzebny. Uczy pokory, cierpliwości, ale też i wielkiej nadziei. Dlatego, aby nie stracić jego znaczenia i ważności z naszego pola widzenia w dniach 7 – 10 listopada 2011 roku Ogólnopolskie Duszpasterstwo Służby Zdrowia zorganizowało czterodniowe rekolekcje – spotkanie formacyjno – szkoleniowe dla Księży Kapelanów Szpitali i Domów Pomocy Społecznej.

Miejscem modlitwy i wspólnych refleksji była Jasna Góra. W tym roku mottem przewodnim były słowa: „Bądźcie moimi naśladowcami…”, a nauki rekolekcyjne głosił ks. prof. dr hab. Stanisław Warzeszak – Krajowy Duszpasterz Służby Zdrowia.

W rekolekcjach uczestniczył bp Stefan Regmunt – Przewodniczący Zespołu KEP ds. Służby Zdrowia oraz około 200 kapłanów posługujących w szpitalach, domach opieki i hospicjach w Polsce.

U początku wspólnej modlitwy, w trakcie Mszy św. sprawowanej w bazylice jasnogórskiej, bp Stefan Regmunt zaznaczył: „Cieszymy się, że przybyli księża kapelani, że tutaj, na Jasnej Górze, tą Mszą św. możemy składać Bogu dziękczynienie za ten miniony rok. Niech te wszystkie nauki, które otrzymamy, będą dla nas źródłem refleksji do tego, aby każdy z nas mógł odnowić swoją wiarę, by mógł z jeszcze większą mocą i radością posługiwać drugiemu człowiekowi, w sposób szczególny posługiwać choremu”.

Trwając na modlitwie przed Jezusem Eucharystycznym i przed cudownym wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej uczestnicy rekolekcji podjęli trud pogłębienia prawdy, że autentyczna odpowiedź na wezwanie Chrystusa pozwala prawdziwie leczyć dusze chorym i potrzebującym. Coroczna możliwość spotkania i modlitwy u stóp Matki Bożej napełnia zawsze otuchą i nadzieją oraz odnowioną chęcią służenia drugiemu człowiekowi. Zawsze jest to czas wyciszenia, umocnienia, ale też pewnego szkolenie w praktycznych sprawach, i wymiany doświadczeń – które jedni drugim przekazują.

W kontekście tematu rekolekcji: „Bądźcie moimi naśladowcami…”, Ks. prof. Stanisław Warzeszak zaznaczył, że: „kapłani, jako uczniowie Chrystusa, mają być przykładem służby człowiekowi we wszystkich potrzebach. W tym przypadku szczególnie w sytuacji cierpienia. Człowiek to nie jest tylko cierpiące ciało, ale także cierpiący duch”. A zatem trzeba nam także na nowo odkrywać potrzebę posługi i budzenia wiary, nadziei i miłości wśród chorych, cierpiących oraz wśród tych, którzy przeżywają swój wiek podeszły w poczuciu opuszczenia, porzucenia, w samotności, bez wsparcia rodziny.

Kapelani utrwalali również świadomość, że posługa kapelanów szpitalnych potrzebna jest nie tylko pacjentom i ich rodzinom, stanowi również wsparcie dla personelu medycznego, który w obecnych czasach boryka się z wieloma problemami. Zwłaszcza, że dzisiaj liczba osób chorych w stosunku do personelu szpitalnego ciągle się zwiększa.

Pracownicy Służby Zdrowia są często przepracowani, przemęczeni, niejednokrotnie wypaleni zawodowo, a to rzutuje na sposób i jakość pracy. I dlatego trzeba być także dla nich – szczególnie przez obecność, dobre słowo, wspólną i indywidualną modlitwę, aby także rozumieć ich ogromny wysiłek i zmęczenie, którego doświadczają.

Obok konferencji, wspólnej modlitwy, medytacji, nabożeństw i Mszy św., kapelani mieli okazję uczestniczyć w spotkaniach formacyjnych połączonych z dyskusjami.

Między innymi była mowa na temat: Komunikacja z chorymi w różnych stanach psychicznych. Zagadnienie to przybliżył psychiatra i psychoterapeuta - dr n. med. Artur Cedro.

Podkreślał, że także i w naszym środowisku posługiwania, często jeszcze i dziś istnieje lęk przed chorobami psychicznymi i osobami chorymi psychicznie. Wynika on głównie z tego, że otacza je atmosfera tajemniczości i nieprzewidywalności. A kontakt z osobami chorymi psychicznie wystawia na próbę naszą cierpliwość, tolerancję dla innego pojmowania i przeżywania świata, zdolność do okazywania współczucia. Łatwiej jest odwiedzić znajomego, który choruje na serce, niż przyjaciela chorego na schizofrenię, który raczej nie okaże nam wdzięczności. A tymczasem chorzy psychicznie są samotni, odizolowani od świata podwójnie – samą chorobą oraz naszą obojętnością, a niekiedy wręcz wrogością. Są to często ludzie bardzo inteligentni i wrażliwi, podobnie jak inni, tęsknią za przyjaźnią i miłością. Nie zapominajmy o tym i nie szczędźmy im tego, gdyż oni potrzebują naszej szczególnej uwagi i opieki duszpasterskiej.

Inny ważny temat to: „Rola kapelana szpitalnego w kontakcie z pacjentką po poronieniu, martwym urodzeniu oraz w procesie żałoby rodziców”.

To zagadnienie było przybliżone przez członkinie tzw. „Grupy Wsparcia dla Rodziców po Stracie Dzieci” działającej przy parafii św. Jerzego w Rydułtowach.

Streszczając to jakże ważne, choć trudne zagadnienie, Pani Aleksandra Matuszczyk-Kotulska – dziennikarka niezależna – oraz Matka utraconego dziecka – Pani Klaudia, starały się zwrócić uwagę na to, że: co roku duża grupa ludzi w Polsce doświadcza tzw. przegranych narodzin, gdy ciąża nie kończy się pomyślnie. Dotyczy to tych, którzy przeżywają śmierć dziecka w wyniku poronienia, przedwczesnego porodu, powikłań w trakcie lub po nim. Tylko ktoś, kto przeszedł tę bolesną drogę wie, ile ona znaczy. Jednak śmierć jako jeden z tematów społecznych otacza swoista sfera milczenia, tym większa, im mniejszy był człowiek, który odszedł. Dla rodziców poronienie jest stratą dziecka – upragnionego, oczekiwanego, ukochanego.

Obie Panie przedstawiły problemy dotyczące śmierci dziecka w wyniku poronienia oraz uczuć matki po stracie. Zaprezentowały sposoby społecznego odbioru poronienia w szpitalu, rodzinie, dalszym otoczeniu i społeczeństwie. Podały również wskazówki dotyczące pomocy rodzicom doświadczającym śmierci dziecka oraz przedstawiono aktualną sytuację prawną tych rodziców.

Natomiast ostatnie spotkanie z serii zagadnień szkoleniowo – formacyjnych na temat: „Kapelan szpitalny – relacje między chorym i personelem medycznym” zostało zaprezentowane przez – Panią dr n. med. Wandą Terlecką – Prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich. Pani Prezes starała się uświadomić uczestnikom spotkania znaczenie obecności i rolę jaką ma do spełnienia kapelan spostrzegany jako człowiek, mężczyzna i kapłan w miejscu swego posługiwania. Ta obecność i posługa kapłana ważna jest, gdyż dzisiaj medycyna i służba zdrowia jest zdehumanizowana. Należy rehumanizować medycynę i służbę zdrowia i przypomnieć, że lekarz w swoich działaniach ma pamiętać, że pacjent, człowiek cierpiący musi być traktowany z należytym szacunkiem i z poszanowaniem jego godności.

Należałoby pewnie dodać, że tak naprawdę te działania powinny prowadzić nie tylko do humanizacji, ale także do chrystianizacji całego środowiska.

W trakcie naszych spotkań został przedstawiony nowy Duszpasterz Krajowy Apostolstwa Chorych, którym – po dwóch kadencjach ks. Stanisława Michałowskiego – został mianowany ks. Wojciech Bartoszek pochodzący z archidiecezji katowickiej.

Ks. Jacek Kaszycki
Kapelan Szpitala
Diecezjalny Duszpasterz Służby Zdrowia